سیاست بانکداری در ایران : مطالعه موردی اجرای قراردادهای مشارکت مدنی در نظام بانکی ایران
نویسندگان
1 استادیار،حقوق،دانشگاه پیام نور،واحد تهران، تهران، ایران.
2 استادیار،گروه آموزشی حقوق،دانشکده علوم انسانی،دانشگاه آزاد اسلامی،واحد سنندج،ایران.
3 دانشیار:گروه فقه و حقوق،دانشگاه کردستان،کردستان،ایران
4 دانشجوی دکتری حقوق،دانشگاه آزاد اسلامی،واحد سنندج ،سنندج ،ایران.
doi
10.30510/psi.2022.322769.2903چکیده
یکی از عقو بانکی ایران عقد «مشارکت» است. این عقد از اهمیت بالایی در خصوص تعارض منافع عموم جامعه و نظام بانکی وابسته به دولت و بعضاً مستقل برخوردار. هدف از عقد مشارکت در نظام بانکی ایران به نوعی تسهیل نمودن فعالیتای تولیدی، بازرگانی و خدماتی است که بر اساس تعریف مشارکت مدنی به معنی در هم آمیختن سهمالشرکه نقدی و یا غیرنقدی متعلق به اشخاص به نحو مشاع، به منظور انتفاع است. رساله حاضر با روشی توصیفی ـ تحلیی به یکی از شیوههای مهم اعطای تسهیلات بانکداری اسلامی یعنی قراردادهای مشارکت مدنی و نحوه اجرای آن در نظام بانکی اسلامی ایران میپردازد. یافتههای تحقیق حاکی از آن است که جهت اجرای قرارداد مشارکت مدنی میبایست ضوابط اجرایی آن به طور دقیق در نظر گرفته شود. بدین ترتیب که مهمترین ضوابط وجود صلاحیتهای مالی و اخلاقی شریک، قابلیت فنی و مالی داشتن طرح واخذ وثیقه و ثبت قرارداد مشارکت هستند که باید در هنگام اجرای قرارداد به طور دقیق مشخص و معین گردند و در صورت نبود هر کدام از این ضوابط بانک مؤظف به فسخ قرارداد است. کلیدواژگان: بانکداری اسلامی، عملیات بانکی، مشارکت مدنی، تسهیلات مالی، ربا