آینده اندیشی سیاستگذاری هنر در نهادهای حاکمیتی ایران در افق 1420 ه. ش (با تکیه بر روش سناریونویسی پیترشوارتز)
نویسندگان
1 استادیار و هیات علمی گروه پژوهش هنر، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 استادیار و هیات علمی گروه علوم سیاسی، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی واحد قم
3 استادیار و هیات علمی گروه نقاشی، دانشگاه هنر، تهران، ایران
4 تهران بلوار ارتش دانشکده ولایت
doi
10.30510/psi.2024.322935.2910چکیده
آینده پژوهی بر پایه تفکر سناریویی، با ترسیم آیندههای بدیل به سازماندهی اطلاعات و احتمالات آتی در جهت کاهش خطاهای تخمینی و غافلگیریهای استراتژیک می پردازد. از این رو تعامل سیاست گذاری و آینده پژوهی در نهادهای حاکمیتی برای تدوین استراتژیهای پابرجا در مواجهه با نیروهای شکل دهنده آینده ضروری است.در این مقاله تلاش میشود با استفاده از مراحل هشتگانه سناریو نویسی پیتر شوارتز (GBN)، به این سوال محوری پاسخ داده شود که چه سناریوهایی برای سیاستگذاری هنر توسط نهادهای حاکمیتی ایران در افق 1420 ه.ش. قابل تصور و پیش بینی است؟ مقاله حاضر از نوع هدف، اکتشافی و به شیوه آمیخته انجام شدهاست. جمع آوری اطلاعات لازم به صورت کتابخانهای و میدانی، با روش فراترکیب صورت گرفته است. همچنین نتایج حاکی از آناست که دو عدم قطعیت که بالاترین تأثیرگذاری را بر سایر متغیرها دارند؛ شامل «مداخلهگری و لغزندگی سیاستگذاری ارزشی» و «کنشگری جامعه هنر» است که تاثیر آن بر سایر پیشران ها در قالب چهار سناریو با عناوین «واگرایی و شکاف»، «جنگ قدرت»، «درهای باز» و «وابسته پروری» مورد تحلیل قرار گرفت. و از برآیند آن سناریوی پنجم با عنوان تعادل پویا به عنوان سناریوی مرجح استخراج شد.