أدای شهادت توسّط اطفال در امور کیفری؛ اماره یا دلیل؟
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری تخصصی، فقه و مبانی حقوق اسلامی، دانشگاه آزاد اسلامی، تربت حیدریه، ایران
2 استادیار، فقه و مبانی حقوق اسلامی، دانشگاه آزاد اسلامی، نوشهر، ایران
3 استادیار گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، واحد تربتحیدریه، دانشگاه آزاد اسلامی، تربتحیدریه، ایران
doi
10.30510/psi.2022.284634.1697چکیده
شهادت شاهد شرعی، یک دلیل محکم برای اثبات دعاوی در محاکم قضایی میباشد که دارای شروط خاصی همچون بلوغ است. در قانون مجازات اسلامی، شاهدی که واجد شرایط شهادت شرعی نباشد، اظهارات او در حدود اماره قضایی استماع میگردد. در فقه، شهادت اطفال را طبق سن به دو دسته تقسیم میکنند: ابراز شهادت توسط اطفال غیرممیز و ابراز شهادت توسط اطفال ممیز. تنها در یک مورد شهادت اطفال ممیز آن هم با شروطی پذیرفته میشود که عبارتند از: شهادت ایشان تنها علیه یکدیگر باشد، برای جرم خاصی بین خودشان باشد، جمع شدن اطفال برای امر مباحی باشد، قبل از شهادت متفرق نشده باشند و تنها قول اول ایشان، پذیرفته است. مورد بعدی که در قانون مجازات اسلامی نیز به آن تصریح شده است، تحمل شهادت در طفولیت و ابراز در بزرگسالی است. در این دو مورد، میتوان بیان داشت که شهادت اطفال، قابلیت دلیل بودن را دارد و در باقی موارد، شهادت اطفال تنها قابلیت اماره قضایی بودن را دارد.
