بررسی مقایسه ای سرمایههای روحانیت در دوره صفویه و قاجاریه(با استفاده از نظریه بوردیو)
نویسندگان
1 استادیار و عضو هیأت علمی گروه علوم سیاسی ،دانشگاه لرستان ،خرم آباد، ایران
2 دانش آموخته دکتری مسائل ایران، واحد تهران مرکز ، دانشگاه آزاد اسلامی ، تهران، ایران
3 دانش آموخته دکتری روابط بین الملل، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران ،ایران
doi
10.30510/psi.2021.227380.1140چکیده
روحانیت به دلیل در اختیار داشتن سرمایههای مختلف فرهنگی، نمادین، اجتماعی و اقتصادی، همواره در جامعه ایرانی دارای جایگاه والایی بوده است. این موقعیت هرچند پس از رسمی شدن مذهب تشیع در دوره صفویه تثبیت شد، ولی در دورههای بعد با فراز و فرودهایی همراه بوده است. به همین منظور پژوهش حاضر، به بررسی تاریخی و مقایسهای سرمایههای روحانیت در دورههای صفویه و قاجاریه با استفاده از نظریه بوردیو پرداخته است. سؤال پژوهش عبارت است از اینکه، با ورود به دوره قاجاریه، سرمایههای روحانیت نسبت به دوره صفویه با چه تحولاتی مواجه شده است؟ در ادامه این فرضیه مطرح شده که با توجه به شروع مدرنیزاسیون و ایجاد اصلاحات در زمینههای گوناگون و نوگرایی در دوره قاجاریه، سرمایههای سنتی روحانیت تحت تأثیر این تحولات قرار گرفته و تضعیف شدهاند. برای پاسخ به سؤال پژوهش سرمایههای فرهنگی، نمادین، اجتماعی و اقتصادی روحانیت در دوره صفویه و قاجاریه بررسی و مقایسه شدهاند. پژوهش حاضر سرمایههای روحانیت را در این دو مقطع زمانی با رویکردی مقایسهای و تطبیق نظریه بر مورد و با گردآوری منابع به شیوه کتابخانهای مورد تحلیل و مقایسه قرار داده است.