سنجش سطح پایداری محلات ارگانیک و برنامه ریزی شده با استفاده از شاخص های اسکان سازمان ملل (مطالعه موردی: محلات نوغان و سجاد مشهد)
نویسندگان
1 کارشناس ارشد شهرسازی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
2 استادبرنامه ریزی روستایی و منطقه ای دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
doi
10.22054/urdp.2021.55894.1256چکیده
برنامه اسکان بشر سازمان ملل متحد (UN-HABITAT)، رویکرد جدیدی، در تصحیح نظریه برنامهریزی شهری پایدار پیشنهاد میکند؛ هدف این رویکرد برای کمک به ایجاد یک رابطه پایدار بین ساکنان و فضای شهری و افزایش ارزش زمین شهری میباشد. این رویکرد بر 5 اصل استوار است که از 3 ویژگی کلیدی شهرها و محلات پایدار؛ فشردگی، یکپارچگی و اتصال حمایت میکند. این پژوهش با توجه به اهمیت مفهوم پایداری، خصوصاً در مقیاس محلی، به مقایسه تطبیقی سنجش میزان پایداری محلات ارگانیک و برنامهریزی شده، با استفاده از شاخصهای معرفی شده در برنامه اسکان بشر سازمان ملل متحد با مطالعه موردی محلات سجاد و نوغان شهر مشهد میپردازد. این تحقیق از نوع تحقیقات کاربردی، از نظر ماهیت توصیفی - تحلیلی و از نظر روش کمّی و کیفی است. در جمعآوری دادهها از شیوههای مختلف مصاحبه، مشاهده و نیز برداشت میدانی استفاده شده است. دادهها نیز بر اساس تحلیل شاخصهای کمّی معرفی شده و نیز نقشههای توصیفی- تحلیلی مورد بررسی و تحلیل قرار گرفته شده است. یافتهها نشان میدهد که بر اساس شاخصهای پایداری (فضای مناسب برای خیابان، تراکم بالا، کاربری مختلط، اختلاط اجتماعی، محدود کردن استفاده تخصصی از زمین و دسترسی)، محله جدید سجاد بر اساس شاخصهای فضای مناسب برای خیابان و یک شبکه خیابانی کارآمد، اختلاط اجتماعی و نیز دسترسی به خدمات در وضعیت مطلوبتری در مقایسه با محله قدیم نوغان قرار دارد.