واکاوی سمبولیسم سیاسی-اجتماعی در آثار صمد بهرنگی و محمود دولت آبادی
نویسندگان
1 گروه علوم سیاسی-گرایش جامعه شناسی -واحد تهران مرکدانشگاه ازاد اسلامی -تهران -ایران
2 گروه علوم سیاسی گرایش گرایش اندیشه-واحدتهران مرکز-دانشگاه ازاد اسلامی-تهران ایران
3 استادیار گروه علوم سیاسی، دانشکده علوم سیاسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز، تهران ایران
4 گروه علوم سیاسی گرایش گرایش جامعه شناسی-واحدتهران مرکز-دانشگاه ازاد اسلامی-تهران ایران
doi
10.30510/psi.2021.281223.1661چکیده
پژوهش حاضر با هدف واکاوی و بررسی سمبولیسم سیاسی- اجتماعی در آثار صمد بهرنگی و محمود دولتآبادی، صورت گرفته است. جهت گرداوری اطلاعات،از روش کتابخانهای به شیوه فیشبرداری استفاده شد و با استفاده از روش توصیفی ، اطلاعات مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که در گرایش صمد بهرنگی و محمود دولتآبادی به سمبولیسم، دو عامل نقش داشته است. اول عوامل داخلی هستند که موجبات شکلگیری تفکر این اندیشمندان را فراهم کردند. جامعه خفقان زده در دوره پهلوی دوم، باعث شده که ادیبان یاد شده، نتوانند سخن خود را واضح بیان کنند و لذا از نماد و سمبل جهت بیان عقاید استفاده کردند. از دیگر سو نباید از عامل خارجی این اندیشه غافل شد. با توجه به اینکه بهرنگی و دولتابادی، بخشی از عقاید حزب توده را با خود حمل میکردند، تفکر غربگرایی و توهم روشنفکری، در انها ایجاد شده بود. و گمان میکردند که اگر سبک تفکر و ادبیات غربی را وارد ادبیات ایران کنند، میتوانند منظور خود را بهتر به مخاطب القا نمایند. در نتیجه این عوامل، صمد بهرنگی و محمود دولتآبادی به استفاده از سمبولیسم سیاسی- اجتماعی در نثر خود همت گماشتند و در زمره سردمداران سبک سمبولیسم در ایران هستند.