معیارهای بینالمللی سازمان بینالملل کار در باب حقوق زنان شاغل
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری حقوق عمومی، واحد سنندج، دانشگاه آزاد اسلامی، سنندج، ایران
2 استادیار گروه حقوق عمومی، واحد سنندج، دانشگاه آزاد اسلامی، سنندج، ایران
3 گروه حقوق عمومی، واحد سنندج، دانشگاه آزاد اسلامی، سنندج، ایران
doi
10.30510/psi.2021.275596.1588چکیده
مقاوله نامههای زیادی در جهت حمایت و حفاظت از حقوق زنان در موضوعات اشتغال، بهداشت و رفاه به وجود آورده شده است. با توجه به مقاوله نامههای سازمان بینالملی کار که موضوع این مطالعه است، باید یادآوری نمود که مقاوله نامههایی چون مقاولهنامه عدم تبعیض (C111)، مقاوله نامه حمایت از مادری (C3, C103, C183) از مهمترین مقاولهنامههایی هستند که موضوع بحث ما درباره آن است. عدم تصویب این مقاوله نامهها توسط تمامی دولتهای عضو کارآیی حتی پیشرفتهترین طرحهای حمایتی بینالمللی را کاهش میدهد.پرسش اصلی این مقاله آن است که آیا با وجود تصویب مقاولهنامههای پیشرفته و مهم توسط سازمان بینالمللی کار برای رفع تبعیض علیه زنان شاغل کافی است؟ به فرضیه این است که علیرغم مقاولهنامههای پیشرفته سازمان بینالمللی کار در مقوله رفع تبعیض علیه زنان شاغل، به دلیل اینکه دولتهای عضو پس از تصویب اقدامات جدی در اجرای آن اتخاذ نمیکنند باعث عدم کارآیی مقاولهنامهها و نگرانی جدی در این زمینه میشود.