تبیین و بررسی نگرشهای فمینیستی بین زنان ایرانی در دوران بعد از انقلاب اسلامی با رویکرد تحلیل کمی(مطالعه موردی بانوان شهرستان اصفهان)
نویسندگان
1 استادیار و عضو هیئت علمی ،گروه علوم سیاسی و روابط بین الملل، واحد تبریز، دانشگاه ازاد اسلامی، تبریز، ایران
2 استادیار، گروه علوم اجتماعی، دانشگاه پیام نورتهران، تهران ،ایران
3 دانشجوی دکتری علوم سیاسی(جامعه شناسی سیاسی) ،گروه علوم سیاسی، واحد تبریز، دانشگاه ازاد اسلامی، تبریز، ایران
4 استادیار و عضو هیئت علمی ،گروه علوم سیاسی و روابط بین الملل، واحد تبریز، دانشگاه ازاد اسلامی، تبریز، ایران
doi
10.30510/psi.2021.307280.2406چکیده
با تغییر نگرش نسبت به زن در جریان انقلاب اسلامی، زنان توانستند حضور پررنگی در عرصه اجتماعی و سیاسی پیدا کنند. روش پژوهش حاضراز نوع ترکیبی اکتشافی بود که از دو روش کیفی و کمی استفاده گردید. در بخش کیفی از تکنیک تحلیل محتوای کیفی استفاده گردید. ابزار گردآور یدادهها مصاحبه نیمه-ساختاریافته بود. روش تجزیه و تحلیل دادهها نیز کدگذاری سه-گانه باز، محور یو انتخابی بود. در بخش دوم از روش پیمایشی استفاده گردید. جامعه آماری این بخش نیز کلیه زنان بالای 18 سال اصفهانی بودند، که با روش نمونهگیری خوشهای تصادفی تعداد 2000 نفر از آنها انتخاب شدند. ابزار گردآوری دادهها پرسشنامه محققساخته برگرفته از یافتههای بخش کیفی بود. تجزیه و تحلیل دادهها با رگرسیون چندمتغیره و نرمافزار SPSS انجام شد. یافتههای مربوط به بخش کیفی نشان داد در بین بانوان مورد مصاحبه، چهار گرایش غالب فمینیستی شامل نگرش فمینیستی مارکسیستی، اسلامی، رادیکال و لیبرال بود. نتایج مربو به آزمون فرضیهها نیز نشان داد؛ نگرش فمینیستی بر بازتعریف هویت اجتماعی تاثیر مثبت دارد. نگرش فمینیستی بر آگاهی از حقوق شهروندی تاثیر مثبت دارد. نگرش فمینیستی بر عضویت در گروهها و جنبشهای اجتماعی-سیاسی تاثیر مثبت دارد.
