از انتخابات الکترونیکی تا مردمسالاری دیجیتال (با تاکید بر ایران)
نویسندگان
1 گروه علوم سیاسی- مسائل ایران، واحد تهران مرکزی،دانشگاه آزاد اسلامی
2 گروه علوم سیاسی- روابط بین الملل، واحد تهران مرکزی،دانشگاه آزاد اسلامی، ایران
doi
10.30510/psi.2021.263488.1407چکیده
مقاله حاضر باهدف بررسی انتخابات الکترونیک و گسترش مردمسالاری، صورت گرفته است. سوالی که موجب شکلگیری پژوهش حاضر شد، این است که چه نسبتی میان وجود زیرساختهای لازم برای انتخابات الکترونیک و رشد مردمسالاری دیجیتال در ایران، وجود دارد؟ در نهایت، پژوهشگر با ذکر یک فرضیه کار خود را اغاز کرد. فرضیه مطرحشده در این پژوهش این است که وجود زیرساختهای لازم برای برگزاری انتخابات الکترونیک، عرصه را برای رشد مردمسالاری دیجیتال بازخواهد کرد. در این پژوهش از روش کتابخانهای برای جمعآوری دادهها و از روش تفسیری از نوع کیفی برای تجزیه و تحلیل اطلاعات، استفاده شد. نتایج نشان داد هرچند در پرتو چارچوب نظری نهادگرایانه دولت الکترونیک و انتخابات الکترونیکی که یکی از شاخه های مهم تحقق دولت الکترونیک است، نقش اقتدارآمیز دولت ایران کمرنگ شده است اما دولت علاقهمند است که این شیوه از انتخابات را در کشور گسترش دهد. نمونه این امر را میتوان در انتخابات دانشجویی مشاهده کرد که در دانشگاهها در حال اجرا است.