تبیین پایداری در مدیریت پروژه (مورد پژوهی؛ پروژههای مسکن قابل استطاعت شهر اصفهان)
نویسندگان
1 دانشیار جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه زنجان، زنجان، ایران
2 دانشیار جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
3 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه زنجان، زنجان، ایران
doi
10.22054/urdp.2021.58834.1295چکیده
پایداری یکی از مهمترین چالشهای زمان ماست که اخیراً به مدیریت پروژه نیز مرتبط شده است. منطق این پیوند این است که پایداری نیاز به تغییر دارد و پروژهها تحققبخش تغییر هستند. در این میان مدیریت پروژههای مسکن قابل استطاعت به لحاظ مفهومی و عملیاتی ظرفیت بالایی برای انضمام پایداری در ابعاد خود دارند. بااینوجود توجه ناچیزی را در ادبیات موضوع کسب نمودهاند. برای پرداختن به این شکاف دانشی، پژوهش حاضر ابتدا به کمک مرور سیستماتیک ادبیات، چارچوب مفهومی، مرزها و معیارهای کلیدی برای گنجاندن پایداری در مدیریت پروژه را شناسایی نمود. سپس در راستای تبیین مدل نظری بدست آمده، ادراک مدیران شرکتهای ساختوساز شهر اصفهان، در رابطه با مدیریت پایدار پروژههای مسکن قابل استطاعت مورد سنجش قرار گرفت. نتایج ضمن تبیین مدل ارائهشده؛ نشان داد که شش عامل "مزیت اقتصادی و رقابتی، شرایط زمینهای حاکم بر مدیریت پروژه، مدیریت ذینفعان، تیم پروژه؛ مسئولیت اجتماعی و تکنولوژی و طراحی زیستمحیطی" در مجموع 76/64 درصد از واریانس کل مدل را شامل میشوند. ماهیت پروژههای مسکن قابل استطاعت در هدف گذاری به سمت گروههای کمدرآمد شهری، موجب گردیده تا مزیت اقتصادی و رقابتی به عنوان مهمترین مؤلفه، نقش محسوسی در تحقق پایداری در مدیریت آنها داشته باشد.
