بیان مدلی دادهبنیاد برای بررسی جامعهشناختی آزار جنسی و احساس ناامنی زنان در بیمارستانها
نویسندگان
1 دانشیار گروه علوم اجتماعی دانشگاه اصفهان
2 استادیار گروه علوم اجتماعی دانشگاه اصفهان
3 کارشناس ارشد جامعهشناسی، گروه علوم اجتماعی دانشگاه اصفهان
doi
10.22059/ijsp.2015.56923چکیده
هدف پژوهش حاضر مطالعۀ احساس ناامنی زنان در محیط کار با استفاده از رهیافت کیفی (تفسیرگرایی اجتماعی) است، به این منظور با 37 نفر از زنان شاغل (پرستاران، بهیاران و کمکبهیاران) در بیمارستانهای خصوصی و دولتی شهر اصفهان مصاحبه به عمل آمد. روش پژوهش، کیفی است و تکنیکها عبارتند از مصاحبۀ عمیق و نیمهساختیافته، مشاهده و مشاهدۀ مشارکتی. برای تجزیه و تحلیل اطلاعات، از تکنیکهای نظریۀ دادهبنیاد استفاده شده است. این روش شامل پنج رویه است و در نهایت با استفاده از مقولههای حاصل از سه مرحلۀ کدگذاری (باز، محوری و گزینشی) الگوی پارادایمی شکل گرفته است. یافتههای بهدستآمده در قالب شرایط علّی، استراتژیها و پیامدها بیان شدهاند. چرخۀ معیوب اجتماعیشدن، منش اجتماعی، دستهای ناتوان قانون و ویژگیهای حاکم بر کادر درمانی از مهمترین دلایل و شرایط علّی احساس ناامنی زنانند. ویژگیهای محیطی- فردی و بنبستهای اجتماعی، به ترتیب به عنوان شرایط مداخلهگر و شرایط زمینهای محسوب میشوند. شگردهای مواجهه و فرسایش (روانی، اجتماعی، شغلی، اعتقادی و خانوادگی) نیز در قالب استراتژیها و پیامدهای چنین مسئلهای کشف شدهاند. به این ترتیب با تحلیل مصاحبههای 37 نفر از زنان شاغل در بیمارستانها، خط داستان احساس ناامنی زنان در بیمارستان با استفاده از نظریۀ دادهبنیاد و با در نظرگرفتن مفاهیم اولیه و مقولات محوری، در قالب هستۀ مرکزیِ ضعف بسترهای اجتماعی، قانونی و سازمانی کشف شد.