فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

زمینه و هدف: هدف مقاله حاضر بررسی فقهی حقوقی انتساب ضرر به تولیدکننده در مورد مسئولیت مدنی ناشی از عیب خودرو است. مواد و روش‌ها: مقاله حاضر توصیفی-تحلیلی است. مواد و داده‌ها نیز کیفی است و از فیش‌برداری در گردآوری مطالب و داده‌ها استفاده‌ شده است. ملاحظات اخلاقی: در این مقاله، اصالت متن، صداقت و امانت‌داری رعایت شده است. یافته‌ها: مسئولیت مدنی خودروسازان ناشی از عیب تولید در برابر مصرف‌کنندگان مبتنی­ بر نظریه تقصیر است. بر این اساس در صورت تقصیر سازنده خودرو، امکان استناد ضرر به تولیدکننده در مورد مسئولیت مدنی ناشی از عیب خودرو وجود دارد. نتیجه‌: در حقوق ایران اگرچه بر اساس نظام سنتی در صورت وجود عیب باید قواعد قانون مدنی در خصوص عیب اعمال شود و مبنای مسئولیت مدنی بر اساس قانون مسئولیت مدنی است، نظریه تقصیر کافی نیست و به ­تنهایی نمی‌تواند انتساب ضرر به تولیدکننده در مورد مسئولیت مدنی ناشی از عیب خودرو را تبیین کند. لازم است جهت‌گیری در این خصوص در پرتو ماده ۳ قانون حمایت از مصرف‌­کنندگان خودرو  به ­سمت نظریه مسئولیت محض سوق پیدا کند. زیرا مطابق ماده مورد اشاره،  تولیدکننده خودرو  مکلف است قطعه یا قطعات معیوب خودرو را تعویض و یا خسارت واردشده در این خصوص را پرداخت کند؛ بدون اینکه نیاز به اثبات تقصیر مصرف‌کننده باشد.