تأثیر سبکها، پارادایمهای حاکم بر جامعه بر شکل گیری فرم در معماری دوره معاصر ایران
نویسندگان
1 گروه معماری، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
2 دانشجوی دکتری، گروه معماری، واحد امارات، دانشگاه آزاد اسلامی، دبی، امارات متحده عربی.
3 گروه معماری، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
10.30510/psi.2023.378744.4200چکیده
شکل و فرم اغلب به یک معنی به کار میرود اما در دنیای هنرهای بصری هریک دارای مفهوم و معنای ویژهای است. شکل هرجسم عبارت است از خطوط پیرامون سطح آن جسم، در حالیکه فرم جنبه سه بعدی جسم است که از زوایای مختلف قابل دیدن باشد. فرم اصلیترین عامل معماری است و باید با عوامل مختلف مؤثر بر معماری ازجمله نظام ارزشی، فرهنگها، شرایط محیطی، عملکردی و همچنین پایداری هماهنگ باشد.در اینجا سعی داریم به مدل مفهومی تأثیر سبکها، پارادایمهای حاکم بر جامعه بر شکل گیری فرم درمعماری بپردازیم.گردآوری اطلاعات و دادهها بنا بر ماهیت تحقیق به دو روش کتابخانهای و میدانی انجام خواهد شد. در این ارتباط در فاز اول منابع مربوط به آثار معماری دوران قبل و پس از اسلام و سیر شکلگیری و تغییرات فرمی در آنها مورد مطالعه قرار خواهد گرفت. این مقاله با تکیه بر بررسی کیفی و تحلیلی، قصد دارد این واقعیت را روشن کند که علی رغم اینکه دوران معاصر به دلیل تحولات متعاقب آن با چندگانگی و تعدد مفاهیم در بحثهای نظری مواجه بوده است لیکن بحث فرم نیز مانند سایر بحثهای نظری معماری، قاعده مند بوده و میتوان الگوهایی را در این زمینه، به منظور کاربردی کردن مباحث نظری پارادایمها در حوزه معماری مطرح کرد.