احساس محرومیت نسبی در اقوام ایرانی و شیوههای محرومیتزدایی؛ تحقیقی در اندیشة شاعران معاصر قشقایی
نویسندگان
1 دانشجوی دکترای جامعهشناسی، واحد علوم و تحقیقات دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 استاد گروه جامعهشناسی واحد علوم تحقیقات دانشگاه آزاد اسلامی تهران، ایران
3 استاد گروه جامعهشناسی واحد علوم تحقیقات دانشگاه آزاد اسلامی تهران، ایران
doi
10.30510/psi.2018.105627چکیده
این تحقیق چگونگی بازتاب محرومیت نسبی در آثار شعرای معاصر قشقایی را بررسی میکند. در اینجا، از نظریة رابرت گر تنها بهعنوان راهنما و شاهد استفاده شده است. با تحلیل محتوای اشعار شاعران موردمطالعه، مشخص میگردد که نهتنها محرومیت در قوم قشقایی وجود دارد بلکه شاعران قشقایی هم، در اشعار خود به این موضوع پرداختهاند. همچنین مشخص میشود که برداشت و شیوة سازش یا برخورد شاعران با مسئلة محرومیت یکسان نیست؛ ازجمله اعتراض و مبارزة انقلابی با منبع محرومیت، یا پذیرش و کنار آمدن با پدیدة محرومیت بهعنوان امر طبیعی و یا توسل به قدرتهای فراطبیعی و امداد الهی. پس از کشف و دستهبندی مقولهها، راههایی نیز برای کاهش محرومیت پیشنهاد خواهد شد.