نقش میانجی بهزیستی اجتماعی در رابطه بین ابعاد انسجام خانوادگی و اعتیادپذیری دانشجويان
نویسندگان
1
2
3
doi
10.71610/psych.2026.1204760چکیده
هدف پژوهش حاضر، بررسی نقش میانجی بهزیستی اجتماعی در رابطه بین ابعاد انسجام خانوادگی و اعتیادپذیری دانشجویان است. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان روانشناسی دانشگاه آزاد شهر تهران (۱۴۷۰۰ نفر) بر اساس استعلام از اداره کل دانشگاههای آزاد کشور میباشد. نمونه پژوهش به تعداد ۳۸۴ نفر با استفاده از فرمول کوکران و روش نمونهگیری تصادفی انتخاب شد. این مطالعه بنیادی-کاربردی از نوع همبستگی و به شیوه توصیفی انجام شده است. ابزارهای سنجش مورد استفاده عبارتند از: مقیاس انسجام خانواده سامانی (۱۳۸۱)، بهزیستی اجتماعی لی و کیس (۱۹۹۸) و مقیاس اعتیادپذیری قربانی (۱۳۸۰). برای تحلیل دادهها و آزمون فرضیات تحقیق، روش مدلیابی معادلات ساختاری با نرمافزار ایموس و آزمون رگرسیون با نرمافزار SPSS-27 به کار گرفته شد. نتایج آزمون رگرسیون نشان داد که با ورود بهزیستی اجتماعی به عنوان متغیر میانجی، ضریب رگرسیون انسجام خانوادگی کاهش مییابد اما همچنان معنادار باقی میماند، که بیانگر نقش میانجی بهزیستی اجتماعی در رابطه بین انسجام خانوادگی و اعتیادپذیری است.
