اثربخشی آموزش مهارتهای مثبتاندیشی بر امید به زندگی و سلامت اجتماعی بیماران مبتلا به اختلال افسردگی (مورد مطالعه: شهر تهران)
نویسندگان
1
2
3
doi
10.71610/psych.2026.1237791چکیده
پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر آموزش مهارتهای مثبتاندیشی بر امید به زندگی و سلامت اجتماعی بیماران مبتلا به اختلال افسردگی اساسی در شهر تهران انجام شد. این مطالعه از نظر هدف کاربردی و از حیث روششناسی کمی و از نوع شبهتجربی با طرح پیشآزمون–پسآزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل بیماران مبتلا به اختلال افسردگی اساسی مراجعهکننده به مراکز درمانی و بیمارستانهای روانپزشکی شهر تهران در سال ۱۴۰۳ بود. از میان آنان، نمونهای به حجم ۶۰ نفر به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب و بهصورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هرکدام ۳۰ نفر) گمارده شدند. گروه آزمایش طی ۱۰ جلسه ۹۰ دقیقهای بهصورت هفتگی آموزش مهارتهای مثبتاندیشی را دریافت کرد، در حالی که گروه کنترل هیچگونه مداخلهای دریافت نکرد. ابزار گردآوری دادهها شامل پرسشنامه امید به زندگی اشنایدر (۱۹۹۱) و پرسشنامه سلامت اجتماعی کیز(۲۰۰۴) بود که روایی و پایایی آنها درپژوهشهای پیشین تأیید شده است. تحلیل دادهها با استفاده از آزمون تی مستقل و تحلیل کوواریانس (ANCOVA) و با بهرهگیری از نرمافزار SPSS نسخه ۲۶ انجام گرفت. یافتهها نشان داد آموزش مهارتهای مثبتاندیشی تأثیر معناداری بر افزایش امید به زندگی (بهویژه در مؤلفه تفکر راهبردی) و بهبود مؤلفههای سلامت اجتماعی شامل انسجام اجتماعی، انطباق اجتماعی، مشارکت اجتماعی، شکوفایی اجتماعی و پذیرش اجتماعی در بیماران مبتلا به اختلال افسردگی اساسی دارد. نتایج این پژوهش بر اهمیت بهکارگیری مداخلات روانشناختی مثبتگرا در ارتقای امید به آینده و بهبود سلامت اجتماعی بیماران مبتلا به افسردگی تأکید میکند.
