فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

هدف: هدف پژوهش حاضر درک رابطه خودشفقت­ورزی و خطر اعتیاد به تمرین در دانشجویان بود. روش ‍ : طرح پژوهش حاضر مقطعی و جامعه آماری تمامی دانشجویان دانشگاه تهران بود. در این پژوهش 250 دانشجوی تمرین کننده در مراکز تندرستی دانشگاه بر اساس مقیاس اعتیاد به تمرین ارزیابی شدند و 40 نفر آنها در گروه­های در معرض خطر بالا (کسب نمرة بالای ۲4 در مقیاس) و پایین اعتیاد به تمرین قرار گرفتند (هرگروه تعداد= 20 نفر)، آنها سپس مقیاس­های خودشفقت­ورزی و اختلالات خوردن را تکمیل نمودند. تحلیل داده‌ها از طریق ضریب همبستگی پیرسون و مانوا انجام شد. نتایج: نتایج نشان داد که­ شیوع اعتیاد به تمرین در دانشجویان 8 درصد است و خودشفقت­ورزی با اعتیاد به تمرین ارتباط منفی دارد، نتایج همچنین نتایج نشان داد که دانشجویان مستعد اعتیاد به تمرین در برخورد با ناملایمات و استرس­های روزمره بیشتر  از خودانتقاد می­کنند و تمایل به انزوا­ طلبی و بزرگ­نمایی دارند. نتیجه ‍ گیری: این مطالعه نشان می­دهد که ضعف در شفقت­ورزی به خود از عوامل مهم خطرساز بروز پدیده اعتیاد به تمرین در دانشجویان است . این امر نشانگر این است که اگر مداخلاتی جهت بالا بردن خودشفقت­ورزی صورت پذیرد، خطر بروز پدیده اعتیاد به تمرین در این گروه کاهش می­یابد .