تبیین موازین عدالت جنسیتی درحوزه حقوق بین الملل تأمین اجتماعی
نویسندگان
1 دانش آموخته دکترای حقوق بین الملل، گروه حقوق، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
2 دانشیار گروه حقوق، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
3 دانشیار، دانشکده روابط بینالملل وزارت امور خارجه، تهران، ایران
4 استادیار، گروه حقوق دانشگاه پیام نور تهران، تهران، ایران
doi
10.22059/jplsq.2021.310340.2568چکیده
این مقاله با هدف بررسی ارتباط میان موازین بینالمللی رفاه و جنسیتگروی، سهم زنان و دوشیزگان مستحق از مزایای تأمین اجتماعی را حول دو هستة ارزشمحور و نیازمحور مورد توجه قرار داده است، با این نگاه که توسعة عادلانة آن راهگشای حمایت از زندگی شریف تهیدستان و برآوردن خواستههای مشروع آنها بدون تبعیض است. نوشتار حاضر با تکیه بر اسناد جهانی و رویة حقوق عمومی دولتها، سعی داشته فرایند تحول در حقوق تأمین اجتماعی سدة بیستویکم را همراه با جریان گذار نسلی، انقلاب جمعیتی و رشد تصاعدی آسیبها از عاملیتها و پویشهای اثرپذیر بر سرنوشت قشر آسیبپذیر نشان دهد. عدالت جنسیتی، با وجود اختلاف نظر در فاهمههای فرهنگی جهان نسبت به آن، پشتوانهای است برای اینکه در سیر سیاستگذاریهای داخلی کشورها همگان بتوانند به ظرفیتها و فرصتهای دو قلمروِ اشتغالمحور و حمایتمحور تأمین اجتماعی دسترسی داشته باشند. نتیجة پژوهش، کاستی اساسی بهکارگیری عدالت جنسیتی را در تفاوتزدایی از مستمندان، عدم ارائة شاخصهای رفاهی منصفانه و بهروز، در نظامهای اجتماعی ذکر کرده است.