بررسی اثر شیر شتر بر رفتارهای شبه اوتیسمی در موش‌های آزمایشگاهی

نویسندگان

1 دانشجوی کارشناسی ارشد فیزیولوژی پزشکی، گروه فیزیولوژی و فارماکولوژی ، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی سبزوار، ایران

2 استادیار گروه طب سنتی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی سبزوار، سبزوار، ایران

3 دانشیار گروه فیزیولوژی و فارماکولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی سبزوار، ایران

4 استاد گروه فیزیولوژی و فارماکولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی سبزوار، ایران

5 استاد مرکز تحقیقات روانپزشکی و علوم رفتاری، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران

doi
چکیده

زمینه: اختلال طیف اوتیسم (ASD) نوعی اختلال عصبی است که رفتار تکراری و اختلال ارتباط اجتماعی دو علائم اصلی آن است. شیر شتر به دلیل داشتن خواص آنتی‌اکسیدانی، تعدیل‌کننده سیستم ایمنی و ضدالتهاب ممکن است بتواند در درمان اوتیسم مؤثر واقع شود.مواد و روش‌ها: موش‌های باردار به‌طور تصادفی به‌صورت داخل صفاقی 500 میلی‌گرم در کیلوگرم والپروئیک اسید (VPA) در روز5 /12 حاملگی تزریق شد. سپس نوزادهای نر به پنج گروه کنترل، گروه VPA، گروه شیر خام شتر + ریسپریدون و گروه شیر شتر پاستوریزه + ریسپریدون، و ریسپریدون تقسیم شدند. برای دوره درمان ریسپریدون (mg/kg 2/0) تزریق شد و شیر خام و پاستوریزه شده شتر روزانه (ml/kg 10) به مدت 42 روز به موش‌ها داده شد. آزمایش‌های تداخل رفتاری-اجتماعی و تکراری در ابتدا و انتهای دوره درمان سنجیده شد.نتایج: شاخص‌های جامعه‌پذیری و ترجیح اجتماعی زاده‌های مادرانی که VPA دریافت کردند کاهش معناداری داشت. همچنین رفتارهای تکراری خود آراستگی در این حیوانات افزایش یافت. گروه‌های درمانی پس از دریافت رژیم شیر شتر و داروی ریسپریدون رفتارهای اجتماعی و تکراری در آن‌ها بهبود یافت و نسبت به گروه‌های VPA و نیز قبل از درمان اختلاف معناداری داشتند؛ و شاخص‌های اجتماعی افزایش نشان داد. شاخص جامعه‌پذیری، ترجیح اجتماعی، شاخص ترجیح اجتماعی و نیز رفتارهای تکراری در قبل و نیز در بعد درمان بین گروه‌ها به‌طور معنی‌داری (p <0.001) بعد از درمان بهبود یافت.نتیجه‌گیری: درمان با رژیم شیر شتر رفتارهای اصلی علائم اوتیسم مانند تعاملات اجتماعی و حرکات تکراری را بهبود بخشید.