سبکهای مقابلهای والدین با هیجانهای منفی کودکان: نقش واسطهای نظمجویی هیجان در والدین دارای فرزند درخودمانده
نویسندگان
doi
چکیده
هدف این پژوهش تعیین سبکهای مقابلهای والدین با هیجانهای منفی کودکان با توجه به نقش واسطهای نظمجویی هیجان در والدین دارای فرزند در خودمانیم بود. این پژوهش از نوع توصیفی، از نوع همبستگی بود و جامعه آماری والدین دانشآموزان دارای اختلال درخودماندگی در مدارس کودکان استثنایی شهر بندرعباس در سال تحصیلی ۱۴۰۰-۱۴۰۱ بود که 300 نفر تخمین زده شد. با توجه به محدود بودن جامعه در دسترس تمام والدین بهعنوان نمونه در نظر گرفته شدند که از این تعداد 250 نفر در پژوهش شرکت کردند. ابزارهای پژوهش شامل سیاهه سرشت و منش (کلونینجر، 1986)؛ مقیاس مشکلات در نظمجویی هیجانی (گراتز و روئمر، 2004) و مقیاس سبکهای مقابله با هیجانات منفی کودکان (فابس، آیزنبرگ و برونزوایگ، 1990) پاسخ دادند. یافتهها نشان داد منش همکاری و خود راهبری، تبیینکننده مثبت نظمجویی هیجانی در والدین دارای فرزند درخودمانده است. سرشت آسیبپرهیزی و پشتکار تبیینکنندههای منفی نظمجویی هیجانی و سرشت پاداش وابسته تبیینکننده مثبت نظمجویی هیجانی و همچنین منش خود فراروی تبیینکننده مثبت سبکهای برخورد حمایتی و غیرحمایتی و سرشت آسیبپرهیزی تبیینکننده منفی سبکهای حمایتی بود. سرشت پاداش وابسته تبیینکننده منفی سبکهای غیر حمایتی و سرشت پشتکار نیز تبیینکننده مثبت سبکهای غیر حمایتی بود. هیچیک از مسیرهای واسطهای معنیدار نبودند. به طور کلی میتوان گفت ویژگیهای سرشت و منش والدین میتوانند تبیینکننده سبکهای مقابله با هیجانهای منفی والدین و همچنین نظمجویی هیجان آنها باشند که هر دو نقش مهمی در اجتماعی شدن هیجانی فرزندان دارند.