پیش‏بینی نوموفوبیا بر اساس تحمل پریشانی با نقش واسطه‌ای احساس تنهایی

نویسندگان
doi
https://doi.org/10.83357/JIP.2026.1235181
چکیده

نوموفوبیا یا ترس از نبودن تلفن همراه، می‌تواند تمرکز، خواب و روابط اجتماعی افراد را به شدت تحت تأثیر قرار دهد. این پدیده در صورت شدت یافتن، با اضطراب، وابستگی روانی و کاهش سلامت روان همراه است. لذا پژوهش حاضر با هدف پیش‏بینی نوموفوبیا بر اساس تحمل پریشانی با نقش واسطه‌ای احساس تنهایی در دانشجویان انجام شد. جامعة آماری شامل تمامی دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران جنوب، در نیمسال دوم تحصیلی 1404-1403 بود که بر مبنای یک طرح همبستگی تعداد 300 نفر به شیوة نمونه¬گیری در دسترس انتخاب شدند و به پرسشنامة نوموفوبیا (ییلدریم وکوریا، 2015)، مقیاس تحمل پریشانی (سیمونز و گاهر، 2005) و پرسشنامة احساس تنهایی (راسل، پیلوا و کورتونا، 1980) پاسخ دادند. نتایج مدل یابی معادله ساختاری نشان داد تحمل پریشانی بر احساس تنهایی با ضریب 210/0- و بر نوموفوبیا با ضریب 218/0- اثر منفی و معناداری در سطح خطای ۵ درصد داشته است. بدین معنا که با افزایش میزان تحمل پریشانی از احساس تنهایی و نوموفوبیای افراد کم می‌شود. همچنین متغیر احساس تنهایی با ضریب 320/0 اثر مثبت و معناداری بر نوموفوبیا در بین افراد داشته است که با افزایش احساس تنهایی میزان نوموفوبیا نیز افزایش می‌یابد. بنابراین، برنامه‌های آموزشی و روان‌شناختی دانشگاهی می‌توانند با هدف افزایش تحمل پریشانی و کاهش تنهایی، به بهبود سلامت روان و کاهش نوموفوبیا در جمعیت دانشجویی کمک کنند.