رابطه والدگری بیش¬حمایتی و سازش یافتگی تحصیلی با واسطه¬گری طرحواره¬های سازش¬نایافته اولیه
نویسندگان
doi
https://doi.org/10.83357/JIP.2026.1235670چکیده
هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه والدگری بیش¬حمایتی و سازش¬یافتگی تحصیلی دانشآموزان به واسطه طرحوارههای سازش¬نایافته اولیه بود. روش این پژوهش از نوع مطالعات توصیفی همبستگی و مدلیابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش حاضر دانشآموزان دختر متوسطه دوم شهر قاین بودند که از بین آنها 364 نفر به روش نمونهگیری خوشهای چندمرحلهای به عنوان نمونه انتخاب شدند. جهت گردآوری دادهها از پرسشنامه¬های والدگری بیش¬حمایتی (لیمون و باچانان، 2011)، طرحوارههای سازش¬نایافته اولیه (یانگ، 1995) و سازش¬یافتگی تحصیلی (سینها و سینگ، 1993) استفاده شد. یافتهها حاکی از آن بود که فرزندپروری بیشحمایتی به طور مستقیم و همچنین به طور غیرمستقیم به واسطه طرحوارههای سازش¬نایافته اولیه پیشبینی کننده منفی و معنادار سازش¬یافتگی تحصیلی دانشآموزان است. بنابراین میتوان نتیجه گرفت که والدگری بیش¬حمایتی والدین از طریق شکلدهی طرحوارههای سازش¬نایافته مانند عملکرد مختل و خودمختاری میتواند منجر به سازش¬یافتگی تحصیلی پایین در دانش آموزان دختر شود.