انتظار از ازدواج بر اساس سبک دلبستگی، آسیبهای دوران کودکی و پایگاه هویت: نقش واسطهای احساس تنهایی در افراد میانسال مجرد
نویسندگان
doi
https://doi.org/10.83357/JIP.2026.1245949چکیده
این پژوهش با هدف تعیین نقش واسطهای احساس تنهایی در رابطه بین آسیبهای دوران کودکی، سبک دلبستگی و پایگاه هویت با انتظار از ازدواج در افراد میانسال مجرد انجام شد. مطالعه از نوع توصیفی-همبستگی و مبتنی بر مدلیابی معادلات ساختاری تحلیل کوواریانس و جامعه آماری زنان و مردان میانسال مجرد شهر تهران در سال ۱۴۰۲ بود. ۴۲۳ نفر با روش نمونهبرداری در دسترس انتخاب شدند و مقیاس انتظار از ازدواج (جونز و نلسون، ۱۹۹۷)، مقیاس احساس تنهایی-ایاسال (راسل، ۱۹۹۶)، مقیاس دلبستگی بزرگسالان (هازن و شیور، ۱۹۸۷)، پرسشنامه آسیبهای دوران کودکی (برنشتاین و دیگران، ۲۰۰۳) و پرسشنامه پایگاه هویت من (بنیون و آدامز، ۱۹۸۶) را تکمیل کردند. یافتهها نشان داد که مدل پیشنهادی از برازش مطلوب برخوردار است. نتایج حاکی از آن بود که احساس تنهایی بیشترین تأثیر منفی را بر انتظار از ازدواج دارد، درحالیکه سبک دلبستگی ایمن بیشترین نقش را در کاهش احساس تنهایی و افزایش انتظار از ازدواج ایفا میکند. همچنین آسیبهای دوران کودکی بهطور معناداری موجب افزایش احساس تنهایی و کاهش انتظار از ازدواج شد. تحلیل بوتاسترپ، نقش واسطهای کامل احساس تنهایی در رابطه بین دلبستگی، هویت و آسیبهای دوران کودکی با انتظار از ازدواج را تأیید کرد. این نتایج بر اهمیت توجه به سازوکارهای عاطفی-تحولی در طراحی مداخلات روانشناختی مرتبط با تأخیر در ازدواج تأکید دارد.