پایدارسازی حملونقل در جهت ارتقا کیفیت محیط شهری با تأکید بر بافتهای تاریخی (مطالعه موردی: مقایسه مرکز تاریخی مشهد و فرایبورگ)
نویسندگان
1 دانشیار برنامه ریزی شهری و منطقه ای دانشگاهه علامه طباطبائی
2 دانشجوی کارشناسی ارشد برنامه ریزی شهری دانشگاه علامه طباطبائی
doi
10.22054/urdp.2015.2313چکیده
در میان تمامی مباحث مربوط به شهر پایدار، مبحث حملونقل شهری در اولویت قرار دارد. حملونقل در واقع موضوعی محوری در زندگی ما و نیز یکی از مشکلات جدی است که با آن روبهرو هستیم. نظر به اینکه بافتتاریخیو کهنهستهمرکزیاغلبشهرها، کهعناصرارزشمندوباستانیشهررادر خود جای دادهوبهمثابههویتوپیشینهشهرونداناست بامشکلاتمتعددکالبدی، اقتصادیواجتماعیمواجه است و سهولتدسترسیفیزیکیوبصریبهاین بخشازشهر،میتواند موجبارتقاسطح شاخصهای کیفیت محیطشود؛ لزوم توجه به سیاستهایجدیدشهرسازی در امر برنامهریزیحملونقلاز طریقدسترسیپیاده، دوچرخهوحملونقلعمومی رادر اینگونه از بافتها نشان میدهد. این مقاله نیز باهدف اصلی ضرورت پایدارسازی حملونقل در بافتهای تاریخی در جهت ارتقاء کیفیت محیطی درصدد آن است؛ ضمن مطالعه ادبیات نظری، به بررسی اقدامات حملونقلی صورت گرفته در مرکز تاریخی شهر مشهد در نگاهی تطبیقی - تحلیلی با نمونه بارز و موفق جهانی مرکز تاریخی شهر فرایبورگ بپردازد و به این پرسش اساسی که " آیا پیادهسازی حملونقل پایدار در بافتهای تاریخی میتواند سبب ارتقاء سطح شاخصهای کیفیت محیط شهری گردد یا خیر"، پاسخ دهد. پژوهش حاضر؛ ضمن ارائه شاخصهای مناسب، با استفاده از روش چکلیستهای کیفی دودویی طراحی شهری و نیز مطالعه تطبیقی – تحلیلی صورت گرفته، نشان میدهد که پیادهسازی حملونقل پایدار در بافتهای تاریخی موجب احیاء و ارتقاء سطح شاخصهای کیفیت محیط شهری خواهد شد.