خشونت خانگی علیه زنان دارای معلولیت و دسترسی به عدالت در نظام بینالمللی حقوق بشر
نویسندگان
1 استاد، گروه حقوق عمومی، دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 دانش آموخته دکتری حقوق بینالملل، پردیس البرز، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22059/jplsq.2019.280218.1993چکیده
زنان دارای معلولیت، بهواسطۀ دو خصیصۀ زن بودن و داشتن معلولیت، موضوع تبعیض مضاعف بوده، و در مقابل انواع خشونت و بیعدالتی، نسبت به دیگران آسیبپذیرترند. محدود شدن آنان به محیط زندگی، اعم از خانه یا مراکز نگهداری از یک سو، و فقدان مهارتها و آموزشهای لازم برای شناخت و مقابله با موقعیتهای خطرناک از سوی دیگر، آنان را در معرض خشونتهای خانگی متعدد، طولانی و متفاوتی از سایرین قرار میدهد. دسترسی به عدالت راهکار قانونی مقابله با خشونت است، اما زنان دارای معلولیت بهواسطۀ موانع متعدد، اغلب از دریافت جبرانهای مناسب بازمیمانند. تلاشهای بینالمللی برای ارائۀ راهکارهای مقابله با خشونت خانگی و دسترسی به عدالت برای زنان دارای معلولیت، مانند تأمین مهارتآموزی، واداشتن دولتها به تأمین دسترسی، اصلاح قوانین و افزایش آگاهی عمومی، موضوع نوشتار حاضر است. در واقع، این مقاله در پی آن است تا ضمن مطالعۀ تحلیلی-توصیفی، به رویکرد و راهکارهای نظام بینالمللی حقوق بشر در پیشگیری از خشونت خانگی علیه زنان دارای معلولیت، و در فرض بروز خشونت، تسهیل دسترسی آنها به عدالت بپردازد.