ارزیابی غلظت های مختلف تنظیم کنندههای رشد بر باززایی کشت جنین بالغ ژنوتیپهای گندم دوروم
نویسندگان
1 موسسه تحقیقات کشاورزی دیم کشور، معاونت سرارود، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، کرمانشاه، ایران
2 ارزیابی اثر تنظیم کنندههای رشد بر باززایی کشت جنین بالغ ژنوتیپهای گندم دوروم در شرایط این ویترو
doi
10.22126/cbb.2024.10059.1062چکیده
مقدمه: مهمترین و مؤثرترین شاخص در کشت درونشیشهای، باززایی گیاه از کالوس القاء شده است که تحت تأثیر ژنوتیپ و ریزنمونه اولیه قرار میگیرد.مواد و روشها: در این بررسی، پنج ژنوتیپ مختلف گندم دوروم به باززایی کالوس تحت تأثیر تنظیم کنندههای رشد با استفاده از کشت جنین بالغ در آزمایشگاه کشت بافت دانشکده کشاورزی دانشگاه رازی مورد بررسی قرار گرفت. بدین ترتیب که جنینهای بالغ ژنوتیپهای مورد مطالعه جدا و در محیط MS تحت تأثیر تنظیم کننده رشد BAP (6-benzylaminopurine) و IAA (Indole-3-acetic acid) کشت داده شدند. کالوسهای حاصل از جنینهای بالغ در ژنوتیپهای مورد بررسی، تحت تأثیر چهار سطح تیمار هورمون BAP (5/0، 1، 2 و 5/2 میلیگرم در لیتر) و 1 میلیگرم در لیتر IAA قرار داده شدند. این آزمایش بصورت فاکتوریل 5×4 در قالب طرح کاملاً تصادفی، با نمونه برداری در سه تکرار و با چهار نمونه در هر تکرار اجرا شد. دو تا چهار هفته بعد از انتقال کالوسها به اتاقک رشد، درصد کالوسهای باززایی شده در هر ژنوتیپ یادداشت برداری شد.یافتهها: نتایج تجزیه واریانس نشان داد که بین ژنوتیپهای مورد مطالعه از نظر باززایی اختلاف بسیار معنیداری در سطح احتمال یک درصد و بین سطوح مختلف هورمون BAPدر سطح احتمال پنج درصد اختلاف آماری معنیداری وجود داشت. بررسی اثر هورمون BAP در مرحله باززایی بر روی کالوس حاصل از جنین بالغ گندم دوروم نشان داد که اثر متقابل بین ژنوتیپ و سطوح مختلف هورمون، معنیدار نگردیده است. این میتواند نشان دهد که سطوح مختلف هورمون در تمامی ژنوتیپها دارای رفتار مشابهی بوده است. نتایج حاصل از تجزیه و تحلیل آماری نشان داد که در بین ژنوتیپهای مورد مطالعه از نظر درصد باززایی گیاهچه، ژنوتیپ 37-24-2-3 از بیشترین درصد باززایی برخوردار بوده و ژنوتیپ 240 دارای کمترین میزان باززایی بود. مقایسه میانگین بین سطوح مختلف هورمون BAP نشان داد که سطح هورمون 5/0 میلیگرم در لیتر بیشترین باززایی و سطح هورمون 5/2 میلیگرم در لیتر کمترین باززایی را نشان داد و اثر متقابل ژنوتیپ در سطح هورمون معنیدار نبود. تنوع قابل توجهی بین ژنوتیپهای گندم دوروم از لحاظ درصد باززایی مشاهده گردید که نشاندهنده وابستگی معنیدار این صفت به ژنوتیپ میباشد. بین درصد باززایی و سطوح مختلف هورمون رابطه خطی معنیدار مشاهده گردید که بیانگر کاهش میزان باززایی با افزایش سطح هورمون تا 5/2 میلیگرم بر لیتر بود.نتیجهگیری: پاسخ متفاوت ژنوتیپهای گندم دوروم به القاء کالوس و باززایی گیاهچه میتواند حاکی از متفاوت بودن ظرفیت ژنوتیپها در استفاده از آنها در برنامههای به نژادی از طریق کشت جنین باشد.