«امنیت حقوقی» در حقوق بینالملل؛ مفهوم و جایگاه
نویسندگان
1 گروه حقوق عمومی و بینالملل، دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 فارغ التحصیل ددکتری حقوق عمومی، گروه حقوق عمومی و بینالملل، دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22059/jplsq.2019.272964.1898چکیده
امنیت حقوقی، مقولهای بسیار مهم در یک نظام حقوقی است. هرچند مسئلۀ «امنیت حقوقی» مفروض یک نظام حقوقی است که دارای جامعۀ منحصربهفرد خویش است، با این حال، تا حد زیادی چالشها و نقدها به وجود «امنیت حقوقی» در حقوق بینالملل شایان توجه است، ولی این مسئله مانع از این نیست که «امنیت حقوقی» در بعد قاعدهای و بعد ساختاری در این نظام مفقود باشد. فرضیۀ حاکم در این مقاله مفروض انگاشتن جامعۀ مشترکات بینالمللی و اثبات «امنیت حقوقی» نسبی ملهم از آن در بعد ماهوی و ساختاری است. در این مقاله ابتدا به جستوجو و تبیین واژۀ معادل و مناسب پرداخته و سپس به فهم آن در نظام حقوقی بینالمللی و ماهیت تابعان و ساختارها و مسئلۀ مهم جامعۀ مشترکات بینالمللی میپردازیم و در نهایت به این نتیجه میرسیم که وجود منشور ملل متحد، اساسنامۀ دیوان بینالمللی کیفری و نقش تفسیری دیوان بینالمللی دادگستری نشانۀ وجود «امنیت حقوقی» نسبی در حوزۀ ماهوی و قهرا، ساختاری است.