جایگاه «توسعه پایدار» در حقوق بینالملل با تأکید بر رویه دولتها
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری حقوق بینالملل، دانشگاه قم، قم، ایران
2 استادیار،گروه حقوق بینالملل، دانشکدة حقوق، دانشگاه قم، قم، ایران
doi
10.22059/jplsq.2019.273161.1899چکیده
«توسعة پایدار» در عرصة بینالمللی به گفتمانی رایج بدل شده و با تصویب اهداف توسعة پایدار در اجلاس سران ملل متحد در سال 2015 به برنامهای فراگیر و مورد اهتمام دولتها در ابعاد گوناگون تبدیل شده است. عملکرد دولتهای جهان در مواجهه با این موضوع در دهههای اخیر سیر جالبی داشته است. توسعة پایدار در سیاست و حقوق بینالملل جایگاه مشخصی یافته است، هرچند هنوز پرسشها و ابهاماتی نیز وجود دارد. هدف این مقاله تحلیل این موضوع از منظر حقوق بینالملل و تبیین جایگاه فعلی توسعة پایدار در حقوق بینالملل با توجه به عملکرد دولتهاست. در این مقاله سعی داریم با روش تحلیلی-توصیفی این فرضیه را اثبات کنیم که توسعة پایدار امروز از حد یک مفهوم صرف عبور کرده و در جنبههایی به حوزة حقوق نرم بینالملل و حتی در بعضی موارد به حقوق سخت وارد شده است.
