مقایسه اثربخشی زوج‌ درمانی رفتاری التقاطی و درمان تلفیقی طرح‌واره مبتنی بر پذیرش و تعهد بر رضایت زناشویی زنان مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس

نویسندگان

1 استادیار، گروه مشاوره و روانشناسی، واحد قوچان، دانشگاه آزاد اسلامی، قوچان، ایران

2 استادیار، گروه علوم تربیتی و مشاوره، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران

3 دانشجوی دکتری، گروه علوم تربیتی و مشاوره، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران

4 استادیار، گروه مشاوره و روانشناسی، واحد قوچان، دانشگاه آزاد اسلامی، قوچان، ایران

doi
چکیده

زمینه و هدف: مولتیپل اسکلروزیس، یک بیماری نورودژنراتیو پیش‌رونده است. برخورداری از رضایت زناشویی، شاخصی مهم در پیش­آگهی مطلوب درمانی در اختلالات عصب روان­شناختی پیش­رونده می­باشد. هدف از پژوهش حاضر، مقایسه اثربخشی زوج ‌درمانی رفتاری التقاطی و درمان تلفیقی طرح‌واره مبتنی‌بر پذیرش و تعهد بر رضایت زناشویی زنان مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس بود. مواد و روش‌ها: در یک کارآزمایی مقدماتی تصادفی، طی نیمه دوم سال 1398، 42 بیمار زن مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس و همسران­شان، با استفاده از روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند و با استفاده از روش تصادفی‌سازی بلوکی در قالب دو گروه درمانی و یک گروه کنترل تخصیص یافتند. دو گروه درمانی به مدت 10 جلسه 90 دقیقه‌ای هفته‌ای یک بار تحت یکی از درمان‌های زوج‌ درمانی رفتاری التقاطی و تلفیقی طرح‌واره مبتنی‌بر پذیرش و تعهد قرار گرفتند و گروه کنترل در لیست انتظار قرار گرفت. پرسش‌نامه رضایت زناشویی انریچ (1998) در سه برهه زمانی پیش‌آزمون، پس­آزمون و پیگیری توسط شرکت‌کنندگان تکمیل شد. داده­ها با استفاده از آزمون تحلیل کواریانس و اندازه‌گیری‌های مکرر تحلیل شد. یافته‌ها: نتایج اولیه نشان داد که هر دو درمان نسبت به گروه کنترل، اثربخشی معناداری بر شاخص رضایت زناشویی بیماران ایفا کردند که تا مرحله پیگیری سه ماهه پایدار ماند (0/05> p  ). علاوه ­براین، نتایج ثانویه نشان داد که تفاوت معناداری بین اثربخشی دو درمان وجود ندارد (0/05<p).  نتیجه‌گیری: یافته­های این مطالعه می­تواند در طرح‌ریزی چشم‌انداز مداخلات درمانی در بیماران مبتلا به اختلالات نورودژنراتیو با کاربست­های بالینی همراه باشد.