اثر مستقیم موافقتنامههای بینالمللی در حقوق اتحادیۀ اروپا
نویسندگان
1 استاد، دانشکدة حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 دانشجوی دکتری حقوق بینالملل، دانشکدة حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22059/jplsq.2018.252257.1672چکیده
اصل اثر مستقیم قوانین اتحادیة اروپا در حقوق داخلی دولتهای عضو توسط آرایی چون ون جندلوس و کاستا در رویة دیوان دادگستری اتحادیۀ اروپایی نهادینه شد. این اصل که بهصورت اجرای قوانین اتحادیه در حقوق داخلی کشورهای عضو و امکان استناد به آنها در دادگاههای کشورهای عضو اتحادیه بروز کرد، به موافقتنامههای بینالمللی نیز تسری پیدا کرده است؛ به این معنا که مفاد موافقتنامههای بینالمللی که اتحادیۀ اروپایی منعقد میکند، در حقوق داخلی کشورهای عضو قابل استناد است. البته برای اینکه موافقتنامههای بینالمللی واجد اثر مستقیم در حقوق اتحادیة اروپا شوند، مستلزم شروطی است. ابتدا اتحادیة اروپا باید به آن موافقتنامه ملتزم و متعهد باشد و سازمان طبق صلاحیتهای تفویضشده در معاهدات مؤسس آن موافقتنامه را منعقد کرده باشد؛ در آن موافقتنامه مستقیماً برای افراد حقوقی در نظر گرفته شده باشد. عبارات موافقتنامه در اعطای آن حق دقیق و بیقیدوشرط باشد؛ قواعد موافقتنامه با قواعد اولیه و حقوق بنیادین اتحادیه در تعارض نباشد؛ آن موافقتنامه دیوان دادگستری اروپایی را از صلاحیت بررسی اثر مستقیم خود منع نکرده باشد و در نهایت اثر مستقیم با هدف و موضوع موافقتنامه در تعارض نباشد.