مرجع صالح در نظارت بر اجرای سیاستهای کلی نظام، وحدت یا تعدد؟
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری حقوق عمومی، دانشکده معارف اسلامی و حقوق، دانشگاه امام صادق علیهالسلام، تهران، ایران
2 استادیار، گروه حقوق عمومی و بینالملل، دانشکده معارف اسلامی و حقوق، دانشگاه امام صادق علیهالسلام، تهران، ایران
doi
10.22059/jplsq.2020.292766.2244چکیده
با توجه به ماهیت هنجاری نهاد سیاستهای کلی نظام، تردیدی در ضرورت وجود نظارت مؤثر و کارامد بر اجرای این سیاستها وجود ندارد. اگرچه در مورد کیفیت این نظارت و ضمانت اجرای آن اختلافاتی میان حقوقدانان بروز یافته است، بهنظر میرسد یکی از اقتضائات شأن هنجاری سیاستهای کلی نظام لزوم پذیرش ضمانت اجرای حقوقی و قانونی برای تحقق این سیاستها در سطوح مختلف نظام حقوقی ایران خواهد بود. از طرفی بند 2 اصل 110 قانون اساسی به صلاحیت رهبری در امر نظارت بر اجرای سیاستهای کلی تصریح کرده است. ازاینرو این سؤال مطرح شده که در نظام حقوقی ایران صلاحیت نظارت بر اجرای سیاستهای کلی نظام به چه مراجعی واگذار شده است؟ در این پژوهش تلاش شده با روش توصیفی-تحلیلی پاسخ روشنی به پرسش مذکور داده شود و در نهایت با تحلیل ارادۀ مقنن اساسی در این زمینه، فرضیۀ پژوهش که شناسایی صلاحیت همزمان برای رهبری و سایر مراجع نظارتی است، تأیید و چنین تبیین شده است که اگر مرجعی صلاحیت ذاتی نظارت بر اجرای سیاستهای کلی نظام را داشته باشد، میتواند و باید در حیطۀ صلاحیتی خود به اعمال این نظارت بپردازد و صلاحیت رهبری محدودیتی در این زمینه ایجاد نخواهد کرد.