سیاست دولت پهلوی دوم در توسعه مناسبات با پادشاهی آل خلیفه پس از جدایی بحرین از ایران
نویسندگان
1 استاد، گروه تاریخ، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران
doi
10.30465/hcs.2025.51030.3013چکیده
در سال ۱۳۴۹ ش/ 1970م پس از فرایندی پیچیده و تابع برخی تحولات پنهان در رهیافتهای ابرقدرتها با پهلوی دوم، سرزمین بحرین از ایران تجزیه گردید. دولت شاهنشاهی برخلاف شیوه متداول و عرف در سایر کشورها، به سرعت این استقلال را به رسمیت شناخت و سپس تا سال ۱۳۵۷ش / ۱۹۷۹م مناسبات گسترده سیاسی، اقتصادی و فرهنگی را با حاکمیت آل خلیفه برقرار نمود و در تقویت همه جانبه آن کوشید. هدف از این نوشتار بررسی علل اتخاذ این سیاست از سوی دولت پهلوی دوم و چگونگی و شناخت کمکهای ارائه شده از سوی ایران با تکیه بر روش پژوهش کتابخانه ای میباشد. در فرجام نتیجه گرفته میشود که سیاست دولت شاهنشاهی ایران در تقویت پایههای پادشاهی آل خلیفه در بحرین پس از استقلال، تابع مجموعهای از عوامل منطقهای و فرامنطقهای بود که دولت پهلوی را مستقیم و غیر مستقیم تحت تاثیر خود قرار داد که مهمترین آن تحولات حوزه خلیج فارس و دریای عمان پس از خروج نیروهای انگلیسی در سال 1350ش/ ۱۹۷۱ م ، نظریه مشارکت جمعی نیکسون و انتخاب ایران به عنوان بازیگر اصلی در این دگردیسی سیاسی و نظامی منطقهای بود. کلیدواژهها: پهلوی دوم، بحرین، آل خلیفه، استقلال، مناسبات
