قواعد حاکم بر دسترسی به ادله در حقوق داوری تجاری بین‌المللی،حقوق ایران و آمریکا

نویسندگان

1 گروه حقوق، دانشگاه بجنورد، بجنورد، ایران.

2 گروه حقوق خصوصی، گروه حقوق، واحد تربت حیدریه، دانشگاه آزاد اسلامی، تربت حیدریه، ایران.

3 گروه حقوق، واحد تریت حیدریه، دانشگاه آزاد اسلامی، تریت حیدریه، ایران.

doi
10.22034/ejs.2026.468222.1876
چکیده

زمینه و هدف: در رسیدگی‌های داوری تجاری بین‌المللی اصل بر عدم حضور طرفین داوری و تسلیم دلایل در قالب تبادل لوایح می‌باشد. در چنین وضعیتی، دسترسی و تحصیل ادله از موضوعات مهمی است که نیازمند بحث و بررسی است. بر همین اساس، هدف مقاله حاضر بررسی قواعد حاکم بر دسترسی به ادله در حقوق داوری بین‌المللی، ایران و آمریکا است.مواد و روش‌ها: مقاله حاضر توصیفی تحلیلی است. مواد و داده‌ها نیز کیفی است و از فیش‌برداری در گردآوری مطالب و داده‌ها استفاده ‌شده است.ملاحظات اخلاقی: در این مقاله، اصالت متون، صداقت و امانت‌داری رعایت شده است.یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد در حقوق داوری بین‌المللی، حقوق داوری ایران و آمریکا، بار اثبات ادعا بر عهده مدعی است و به جهت رعایت رفتار مساوی با طرفین داوری و اصل بی‌طرفی، مرجع تصمیم‌گیری داور نقشی انفعالی داشته و صلاحیت و اختیاری در جهت تحصیل دلیل بر عهده ندارد.نتیجه: بهتر آن است که قانون داوری تجاری بین‌المللی ایران در مبحث موضوعات مربوط به ادله اثبات دعوی براساس نظام اتهامی باشد. مرجع داوری نباید به اثبات ادعای طرفین یا هر یک از آنها بپردازد؛ لیکن در راستای دلایل تقدیمی طرفین صالح به ارجاع امر به کارشناسی، معاینه محل و تحقیق محلی می‌باشد. کلیه دلایل شناسایی شده در حقوق موضوعه ایران، غیر از سوگند، قابل استناد در داوری تجاری بین‌المللی است.