مشکلات ساختاری صندوقهای بازنشستگی در نظام تأمین اجتماعی ایران
نویسندگان
1 دانشآموختۀ دکتری حقوق عمومی، گروه حقوق عمومی و بینالملل، دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
10.22059/jplsq.2019.251226.1662چکیده
نظام تأمین اجتماعی کشورها، عرصۀ فعالیت نهادهای متعددی است که هریک با هدف مشخصی در این نظام حضور دارند. در این نظام، صندوقهای بازنشستگی باید مورد توجه خاص قرار گیرند؛ چراکه هر گونه اختلال در عملکرد آنها، ممکن است موجب خدشه به حق بر تأمین اجتماعی در معنای خاص آن (بیمههای اجتماعی) شود. با این حال با وجود اهمیتی که اسناد بینالمللی برای نقش صندوقهای بازنشستگی در تحقق تأمین اجتماعی قائل شدهاند، این نهادها در ایران با مشکلات متعددی دستوپنجه نرم میکنند؛ بهطوریکه در دو دهۀ اخیر در ایران، از بحران مالی و ورشکستگی برخی صندوقهای بازنشستگی سخن به میان آمده و در قانون برنامۀ ششم توسعۀ اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی (1396) نیز به این موضوع توجه شده است. از آنجا که برخی از این مشکلات به مسائل ساختاری بازمیگردد، این مقاله در قالب سه بخش مجزا بهترتیب به بررسی و تبیین مهمترین مشکلات ساختاری در زمینۀ مدیریت، نظارت و استقلال صندوقهای بازنشستگی پرداخته است. یافتههای این مقاله دلالت بر آن دارد که برای برونرفت از مشکلات ساختاری صندوقهای بازنشستگی، توجه همزمان به اصلاح قوانین و مقررات و پیشبینی سازوکارهای لازم برای اجرای قوانین و مقررات موجود، ضرورت دارد.