نحوه مواجهه فرصت الدوله شیرازی با مشروطیت
نویسندگان
1 دانشجوی دکترا، گروه تاریخ، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران
2 دانشیار، گروه تاریخ، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران
doi
10.30465/hcs.2024.46498.2848چکیده
در این جستار، «مشروطیت» مفهومی تلقی شده است که هم دلالت بر منظومۀ فکری نوین برآمده از جنبش مشروطهخواهی ایرانیان دارد و هم ناظر به پیآمدهای ساختاری پساانقلاب مشروطه است. «مواجهۀ» حکایت از نحوۀ تعامل یا تقابلی است که نخبگان در حوزۀ نظر و در عرصۀ عمل نوگرایی و سنتگرایی داشتند. ازاینرو، واکنش روشنفکران عصر قاجار به چگونگی تغییرات جامعۀ ایران مقولهای است که باید بدان توجه کرد. فرصتالدوله شیرازی (1271-1339 ق) چهرهای آشنا در میان نخبگان فارس در دورۀ مشروطیت است. او ازجمله روزنامهنگارانی است که در عرصۀ مدیریت نهادهایی چون معارف و عدلیۀ فارس حضور دارد. همراهی و یا ناهمراهی او با جنبش مشروطهخواهی و تحولات پسامشروطیت ایران کانون اصلی فهم منظومۀ فکری اوست. بدین منظور، این مهم در اندیشه و عمل فرصت درخلال نوشتار پیگیری میشود. یافتهها حکایت از شیوهای متعادل در رویکرد فرصت به این مسئله دارد؛ او همراهی با مشروطه را ضرورت تاریخی میداند، اما این رویکرد راه به ستیز با سیستم حاکم نمیگشاید. او نقش دین را بهعنوان یکی از مهمترین عناصر دورۀ سنت در حیات شخصی خود حفظ میکند و تاآنجاکه در چهارچوب قانون اساسی مشروطیت قرار میگیرد در حیات اجتماعی نیز این نقش را پذیراست.