مطالعه شرایط اقلیمى شهر شیراز به منظور توسعه توریسم بااستفاده از روش TCI

نویسندگان

1 کارشناس ارشد جغرافیاى طبیعى دانشگاه آزاداسلامى واحد شهررى

2 کارشناس ارشد جغرافیاى طبیعى دانشگاه آزاداسلامى واحد شهررى

doi
چکیده

توریسم یک بخش اقتصادى حساس به آب و هوا به شمار مى‏ رود و در مواردى وابستگى به ویژگى‏هاى اقلیمى در مورد تقاضاى توریسم هم منشاء پیدایش و هم عامل محدود کننده آن به شمار مى‏ رود. آب و هوا تأثیرشدیدى بر بخش تفریحات و توریسم دارد و در برخى مناطق بیانگر یک منبع طبیعى است که صنعت توریسم برمبناى آن پیش‏ بینى مى‏ شود. همه عناصر اقلیمى در سلامتى، آسایش، تفریح مردم و جلب گردشگر نقش دارند، ولى نقش برخى از عناصر منجمله دما،رطوبت نسبى، ساعات آفتابى و باد اهمیت بیشترى دارند که در این مقاله مورد توجه قرار گرفته‏ اند. تأثیر جاذبه‏ ها و موانع اقلیمى بر توریسم از اهمیت بالایى برخوردار است. در این مقاله با استفاده از روش شاخص اقلیم گردشگرى TCI وضعیت آسایش و راحتى انسان در ماه هاى مختلف سال، با استفاده از آمار ایستگاه سینوپتیک شهر شیراز در یک دوره آمارى 54 ساله مورد محاسبه قرار گرفته است. بگونه‏ اى که بتواند تأثیر آسایش در جذب توریسم شهر شیراز را مشخص نماید. شاخص اقلیم گردشگرى  TCIکه تأثیر توأمان پارامترهاى اقلیمى مى‏ باشد نشان مى‏ دهد که ضریب آسایش خنک و خیلى خنک در اغلب ماه هاى سال با دماى زیر 20 درجه سانتى‏گراد مى‏ باشد و ماه هاى اردیبهشت و شهریور داراى درجه آسایش عالى بوده و بقیه ماه ها درجه آسایش خوب تا خیلى خوب را دارند که از لحاظ آسایش گردشگران در حالت قابل قبول قرار مى‏ گیرد. توزیع آب و هواى توریسم فصلى نشان مى‏ دهد که شهر شیراز از توزیع اوج بهارى دارد و تقریبا به غیر از ماه هاى سرد سال بهترین توزیع آب و هوایى توریسم را در سراسر سال دارا مى‏باشد. بطورکلى اقلیم یک تأثیر قوى بر روى توریسم دارد بگونه‏ اى که در بسیارى از مناطق نشان مى‏ دهد که بدون منابع طبیعى صنعت توریسم بدلیل آب و هواى مناسب در آن مکان رواج خوبى داشته و گاهى مى‏ تواند در روابط رقابتى مابین شرکت‏ هاى مسافرتى، مقصدهاى توریسم را تغییر دهد.