ارزیابى سطوح توسعه ى اقتصادى - اجتماعى سکونتگاه هاى انسانى در شهرستان شهرکرد
نویسندگان
1 استادیار جغرافیا و برنامه ریزی شهری دانشگاه اصفهان
2 کارشناس ارشد جغرافیا وبرنامه ریزی شهری دانشگاه اصفهان
doi
چکیده
کیفیت توسعه و زیرساخت هاى آن در اثر برنامه ریزی هاى نامطلوب و متمرکز گذشته، مسائل عمده ای را در روند توسعه نواحى کشور ایجاد کرده است. ابعاد گوناگون و پیچیدگى ساختارى این موضوع یکى از تنگناهاى اساسى در عرضه مدل مناسب براى توزیع اعتبارات به شمار مى آید. به منظور حل مسائل ناشى از عدم تعادل هاى منطقه اى، گام نخست شناخت و سطح بندى مناطق از نظر برخوردارى در زمینه هاى اقتصادى، زیربنایى و ارتباطات، اجتماعى- فرهنگى، بهداشتى - درمانى، آموزشى و...است. هدف این تحقیق سنجش میزان توسعه پذیرى سکونت گاه هاى انسانى در شهرستان شهرکرد و سطح مطالعه نیز، دهستان هاى این شهرستان مى باشند. روش کار در این پژوهش بهره گیرى از مدل هاى همبستگى، اسنادى و تحلیلى است که براین مبنا، 37 شاخص مورد بررسى در قالب 7 شاخص کلى (آموزشى، بهداشت، تسهیلات عمومى، ارتباطات، گردشگرى، اقتصادى و داخلى) و در میان 11 دهستان مورد مطالعه قرار گرفته و نتایج آن با بهره گیرى از مدل هاى CA,(1)GM(2) تحلیل گشته است. یافته هاى تحقیق نشان مى دهند که پراکنش سطوح توسعه در میان دهستان هاى شهرستان شهرکرد به صورت نامتعادل مىباشد و تفاوت و پراکندگى شاخص هاى آموزشى و بهداشتى بیشترین تأثیر را بر این تفاوت یابى سطوح داشته است.
