تأملی در موانع تحقق اصل علنی بودن دادرسیها در حقوق ایران
نویسندگان
1 دانشآموختۀ دورۀ دکتری تخصصی حقوق عمومی، گروه حقوق عمومی و بینالملل، دانشکدۀ حقوق، الهیات و علوم سیاسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 استادیار دانشکده حقوق دانشگاه شهید بهشتی
3 استادیار، دانشکده حقوق، دانشگاه شهید بهشتی .
4 استاد، گروه حقوق عمومی و بین الملل، دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
10.22059/jplsq.2018.250237.1650چکیده
اصل علنی بودن دادرسیها که در اسناد بینالمللی و اصول 165 و 168 قانون اساسی و برخی قوانین عادی دیگر مورد توجه قرار گرفته، یاز جلوهها و شاخصههای اساسی دادرسی عادلانه است و از مهمترین تضمینات آن محسوب میشود. با این حال، واقعیت این است که بهرغم شأن و جایگاه انکارناپذیر اصل علنی بودن دادرسیها، این اصل در حقوق ایران به شکل قابل قبولی تحقق نیافته و اجرای آن با موانع و چالشهای متعددی مواجه شده است و درست همین امر، ضرورت بحث در موانع تحقق اصل مذکور در حقوق ایران را اجتنابناپذیر میسازد. در این زمینه، در مقالۀ حاضر به روش توصیفی – تحلیلی به بررسی برخی موانع تحقق اصل مذکور از جمله موانع نظری (مغایرت دادرسی علنی با مبانی حقوقی و اصول دادرسی) و موانع قانونی پرداخته شده تا با شناسایی این موانع در نظام حقوقی ایران و ارائۀ پیشنهادهایی در جهت رفع آنها، گام مؤثری در جهت تحقق واقعی و مطلوب این اصل برداشته شود.
