فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

امروزه استفاده از مواد زیستی چه به صورت مکمل دارو و چه به صورت غذاهای غنی شده مورد توجه قرار گرفته است. این مواد خواص مختلفی مانند ضدالتهابی، ضدسرطانی، ضد دیابتی، تقویت کننده سیستم ایمنی و ضدمیکروبی را از خود نشان داده اند. اگر چه این ترکیبات از منابع طبیعی منشا می‌گیرند اما در برابر شرایط محیطی از پایداری کمی برخوردار هستند. کپسوله کردن یک روش موثر است که می‌تواند پایداری شیمیایی و بیولوژیکی ترکیبات زیستی را افزایش دهد و همچنین از آن‌ها در برابر واکنش‌های اجتناب ناپذیر محافظت کند. نانوکپسول ها در مقایسه با کپسول‌های میکرو نسبت سطح به حجم بالاتری دارند و برای کاربردهای زیستی درون تنی و برون تنی بسیار مورد توجه هستند. نانوکپسول های پلیمری می توانند از انواع پلیمرهای طبیعی یا مصنوعی تهیه شوند. ترکیبات زیست فعال کپسوله شده باید در مکان و زمان مناسب آزاد شوند. مکانیزم های آزادسازی متعددی برای ترکیبات زیست فعال محبوس شده پیشنهاد شده است که از آن جمله می توان به انتشار ساده، تورم و تجزیه اشاره کرد. رهایش تحت تاثیر شرایط محیطی مانند حلال، دما، فشار، فعل و انفعالات مولکولی، تغییر در اندازه منافذ و از هم پاشیدگی شبکه قرار دارد. در مقاله پیش رو مروری خواهیم داشت بر روش‌های نانوکپسوله ‌کردن‌ ترکیبات زیستی و بررسی مکانیزم رهایش آنها.