میرزاملکمخان و اندیشهورزی درباره جایگاه روحانیت در نوسازی ایران
نویسندگان
1 استادیار و عضو هیات علمی گروه علوم سیاسی دانشگاه مازندران
2 پژوهشگر پژوهشکده تاریخ معاصر
doi
10.30465/hcs.2021.34523.2366چکیده
میرزا ملکمخان ناظمالدوله از جمله متفکرینی است که درباره روحانیت و جایگاه آنان در آینده ایران یادداشتها و مطالب متعددی به رشته تحریر درآورده است. مهمترین این آثار روزنامه قانون بود که از دیدگاه بسیاری از صاحبنظران نقش بسیار مهمی در ایجاد بسترهای ذهنی انقلاب مشروطه داشت. مقاله حاضر، انگیزهها و نیات میرزاملکمخان را از منظر توجه وی به مذهب و بخصوص حاملان آن مورد بررسی قرار میدهد و به طور خاص به این پرسش پاسخ میدهد که «علمای تشیع در تحلیلهای ملکم حول نوسازی ایران چه جایگاهی داشتند؟» در پاسخ به این سوال، نگارندگان بر این اعتقادند که «رویکرد ملکم به علما را میبایست مبتنی بر دو «انگیزه» توامان قدرت فزاینده علما و روحیات منفعت طلبانه ملکم(زمینه و بستر) در راستای دو «هدف» مقطعی مدرن سازی از بالا و انتقام از دربار قاجار (نیت) جستجو کرد.» در این راستا تلاش میشود تا سه رویکرد مختلف ملکم درباره روحانیت طی سه دوره متفاوت حیات سیاسی- فکری او از یکدیگر بازشناخته شود. پژوهش پیش رو، برای واکاوی فرضیه خود، از روششناسی تحلیل محتوا و چارچوب مفهومی مدرنیته سیاسی موریس باربیه بهره خواهد برد.