بررسی سه دوره مهاجرت نخبگان رومی در شکل گیری و تداوم حیات مرکز علمی جندی شاپور با کاربست نظریه مهاجرت اورت.س.لی
نویسندگان
1 دانشیار، گروه تاریخ، دانشکده ادبیات و علوم انـسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
2 دانشیار، گروه تاریخ، دانشکده ادبیات و علوم انـسانی، دانـشگاه بـین المللـی امـام خمینـی (ره)، قـزوین، ایـران
3 دانشجوی دکتری تاریخ ایران اسلامی، گروه تاریخ، دانـشکده ادبیـات و علـوم انـسانی، دانـشگاه بـین المللـی امـام خمینـی (ره)، قـزوین، ایران
4 دانشیار، گروه تاریخ، دانشکده ادبیات و علوم انـسانی، دانـشگاه بـین المللـی امـام خمینـی (ره)، قـزوین، ایـران
doi
10.18502/ijme.v15i11.11817چکیده
جندی شاپور یکی از دیرپاترین مراکز علمی و آموزشی در ایران بوده است. حوزه ه­ای مدنی و فکری که از عهد شاپور اول ساسانی سربرآورد و به تدریج مرکزی علمی، خصوصا در زمینه پزشکی در آن پدیدار گشت. سامان و شکوه مرکز علمی و شهر جندی ­شاپور با پدیده مهاجرت نخبگان رومی (سریانی- نسطوری) همبستگی ...
