نقد معرفت به «خودی» و «دیگری» در حیرت نامه میرزا ابوالحسن خان ایلچی (رویکرد تحلیل گفتمانی)
نویسندگان
1 دانشجوی دکترا علوم سیاسی-اندیشه سیاسی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی
2 دانشجوی دکترا علوم سیاسی-اندیشه سیاسی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات
3 دانشجوی دکترا علوم سیاسی-اندیشه سیاسی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی
doi
10.30465/hcs.2021.34435.2365چکیده
هدف مقاله حاضر بررسی چگونگی معرفت به خودی و دیگری در حیرتنامه میرزا ابوالحسنخان ایلچی در مسافرت به انگلستان، به روش تحلیل گفتمان است. استفاده از این چارچوب نظری به ما امکان می-دهد که رویکرد چندوجهی برای درک چگونگی معرفت به خود سنتی و دیگری مدرن در بین روشنفکران نسل اول دوره قاجار بکار گیریم. چرا که بیشتر مباحث مرتبط با کسب معرفت در این زمینه نزد منتقدین تاکنون تک علیتی و خطی بودهاند که مسائل متعددی در تفسیر و تبیین چگونگی گفتمان سنتی با گفتمان مدرن بوجود آوردهاند. بر این اساس برای درک چگونگی شناخت خود و دیگری در حیرتنامه بر عوامل زبانی (نحوه کاربرد زبان گفتار و نوشتار) بر عوامل فرازبانی (سیاسی، فرهنگی، اجتماعی و تاریخی) تاکید شده است. یافتهها که با استناد به مقالات و کتابهای مرتبط با موضوع مقاله، به روش توصیفی و بکارگیری نظریه تحلیل انتقادی گفتمان نورمن فرکلاف بدست آمده ، نشان میدهد؛ میرزا ابوالحسنخان از دو زبان رسمی دربار و گفتار عامیانه برای توصیف خود و دیگری در حیرتنامه استفاده کرده است. او در مقام یک کارگزار حکومتی و موقعیت نهادی که دارد عوامل ایستایی در سنت و پویایی مدرنیته را باتوجه به عوامل فرازبانی مد نظر قرار داده و تفسیر و تبیین دوگانهای ازخودی و دیگری ارائه میدهد.