رسالت ایرانشناسی: دولت – ملت ایرانی یا جهان ایرانی (شکلگیری دانش ایرانشناسی ایرانی در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم میلادی)
نویسندگان
1 دانشجوی بنیاد ایرانشناسی
2 استادیار و عضو هیئت علمی بنیاد ایرانشناسی
doi
10.30465/hcs.2020.5990چکیده
جهان ایرانی در برگیرندۀ مجموعهای از اقوام، آداب و رسوم، ادبیات و تاریخ است که گسترۀ جغرافیایی وسیعی را در بر میگیرد. از قرن هجدهم با حضور استعمارگران غربی در شرق، این پهنه نیز تحت تأثیر تغییرات بنیادی در فرهنگ آن قرار گرفت در نتیجه خودآگاهی فرهنگی میان ملل مختلف جهان ایرانی با هویت ملی پیوند یافت. از این رو اندیشمندان ایرانی اگرچه از بایگانی شرقشناسی وام گرفتند ولی در انتخاب گزارههای خود متأثر از وقایع جامعۀ خویش بودند. در این پژوهش با کمک روش دیرینهشناسی روند شکلگیری دانش ایرانشناسی بررسی میشود. نتایج تحقیق نشان داد: دانش ایرانشناسی اگرچه خودآگاهی فرهنگی ایرانیان را با کمک ابزارهایی مانند انتشارات و آموزش تقویت کرد ولی با پرداختن به موضوع شناخت ایران ملی، فرهنگ را در راستای ملیت به کار گرفت و ایرانیان در قرن بیستم تاریخ مشترک و زبان فارسی را در راستای هویت ملی بازتولید کردند.