پژوهشی بر جغرافیای تاریخی نامجایهای کوستِ نیمروز ساسانی (ازمنظرِ منابع تاریخی و شواهد باستانشناختی)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری باستانشناسی دانشگاه تهران
2 استادیار پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری.
doi
10.30465/hcs.2020.5086چکیده
تهاجمات اقوام بیگانه از جهاتِ مختلف در دورۀ ساسانی سبب تقسیم کشور به چهار ناحیه شد تا امپراتوری ساسانی بتواند از قلمرو خویش به بهترین شکل دفاع نماید. در جُستار حاضر میکوشیم تا به بازشناسی و معرفی نامجایها (شهرهای) مهم کوستِ نیمروز (جنوب، جنوب شرق) قلمرو ایرانشهر ساسانی در منابع تاریخی دستِ اول دورۀ ساسانی (متون پهلوی، اثر مُهر و...) و منابع جغرافیایی مورخان اسلامی قرون اولیۀ و میانی اسلامی بپردازیم. رسالۀ شهرستانهای ایرانشهر و جغرافیای موسی خورنی جزء مهمترین منابع تاریخی هستند که علاوهبر آثار گوناگون دینی و اداری و سنگنبشتههای شاهان ساسانی (کعبۀ زرتشت)، جامعترین آگاهیها برای بررسی استان و شهرهای دورۀ ساسانی در اختیار پژوهشگران قرار میدهند. رسالۀ شهرستانهای ایرانشهر جزئیاتی دربارۀ استان و شهرها ارائه نمیدهد اما تقسیمبندی کامل ایرانشهر به چهار کوست و ذکر شهرها و منطقههای هر کوست را به خوبی بیان کرده است. در میان دو منبع فوق شاهنامه حماسه ملی ایرانیان علاوهبر صحبت از سرگذشت ایران از دورۀ اساطیری تا تاریخی، احتمالاً بتوان از آن بهعنوان یک منبع تاریخی قابل اعتماد یاد کرد؛ بنابراین در بخش ساسانی شاهنامه فهرستی از نامجایهای ساسانی را میتوان مشاهده و قابل انطباق دانست. هدف از پژوهش حاضر بررسی تطبیقی جاینامها کوست نیمروز در منابع اشاره شده و ارزیابی شواهد نوشتاری با یافتههای باستانشناسی میباشد. روشی که اتخاذ شده روشی توصیفی- تطبیقی و مبتنی بر مطالعاتِ کتابخانهای و یافتههای باستانشناختی است. نتایج پژوهش نشان داد که ساختِ شهرهای بیشمار به دست پادشاهان به ویژه در کوست نیمروز، به منظور تحقق اهداف نظامی، امنیتی و یا بعضاً اقتصادی بود. از سویی دیگر اکثر جاینامهای اشاره شده در متون پهلوی دورۀ ساسانی در دورۀ اسلامی به همان نام خویش پایدار باقی مانده است. همچنین با بررسی و مقایسۀ سه متن پیشرو مشخص شد که تناقضاتی میان سه منبعِ مورد مطالعه شده در بیان جهات جغرافیایی شهرهای کوستِ نیمروز وجود دارد.