پهنه بندى زمین براى توسعه فیزیکى شهر شیراز با استفاده از GIS و AHP
نویسندگان
1 عضو هئیت علمی گروه جغرافیای دانشگاه شهید بهشتی
2 عضو هئیت علمی گروه جغرافیای دانشگاه شهید بهشتی
3 کارشناس ارشد ژئومورفولوژی در برنامه ریزی محیطی
doi
چکیده
با توجه به این که روند رشد شهرنشینى در ایران درپى تحولات اقتصادى، اجتماعى عمیق دهه هاى قبل، در سالهاى اخیر موجب رشد لجام گسیخته شهرهاى با نقش ملى و ناحیه اى گردیده و بدون تناسب با ظرفیت ها و امکانات طبیعى منطقه پیامدهاى ناخوشایندى را در فضاى کالبدى - زیستى درون شهر به همراه داشته است، رشد جمعیت با اشغال فضاى شهرى، عدم تعادل در ساخت و بافت شهر را به وجود آورده و آسیب هاى جبران ناپذیرى را در محیط زیست شهرى وارد ساخته است. در نتیجه پهنه بندى زمین براى توسعه فیزیکى شهرها همواره مورد توجه جغرافیدانان و برنامه ریزان شهرى قرار گرفته است و بنابراین مکان یابى اراضى مناسب براى توسعه فیزیکى شهرها بسیار ضرورى است. در این مقاله با استفاده از مدل AHP در نرمافزار ARC GISپهنه بندى زمین براى توسعه فیزیکى شهر شیراز بر پایه 8 معیار (شیب، جنس زمین، سطح ایستایى آب هاى زیرزمینى، قابلیت زمین، حریم رودخانه، فاصله از گسل، ارتفاع و بافت خاک) ارزیابى شده و نقشه پهنه بندى زمین به دست آمد. نقشه پهنه بندى به دست آمده، سه پهنه اولویت دار با تناسب بالا (21516 هکتار)،با تناسب کم (23069 هکتار) ونامناسب (23289 هکتار) براى توسعه فیزیکى را نشان مى دهد و مى تواند مورد استفاده مدیران و برنامه ریزان شهرى قرار گیرد.