اثربخشی توان‌بخشی شناختی بر کیفیت زندگی و اصلاح شناختی مادران دارای فرزند فلج مغزی و اثربخشی آن بر روند بهبود درمان فرزندانشان

نویسندگان
doi
چکیده

چکیده مقدمه: فلج مغزی یک نابهنجاری غیرپیشرونده است که در مغز در حال رشد رخ می‌دهد که باعث ایجاد نواقص نرولوژیکی، حرکتی و پوسچرال در کودکان در حال رشد می‌شود. پژوهش حاضر به بررسی اثربخشی توان‌بخشی شناختی بر کیفیت زندگی و اصلاح شناختی مادران دارای فرزند فلج مغزی و نیز اثربخشی آن بر روند بهبود درمان فرزندانشان می‌پردازد. روش پژوهش: این پژوهش از نوع آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس‌آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش حاضر، شامل مادران دارای فرزند فلج مغزی در شهر شیراز است و نمونه آماری شامل 30 نفر از مادرانی بود که به‌صورت تصادفی در دو گروه 15 نفره ی مداخله و کنترل تقسیم شدند. "آزمون کوتاه وضعیت ذهنی" جهت سنجش وضعیت روانی مادران بعنوان شرط ورود به پژوهش انجام گرفت. سپس دو آزمون «کیفیت زندگی سازمان بهداشت جهانی» و «آزمون کن تب» به‌عنوان پیش‌آزمون و پس‌آزمون جهت سنجش بین این دو گروه، پیش و پس از مداخله انجام شد. مداخله درمانی مادران، به‌وسیله پروتکل‌های توان‌بخشی شناختی توسط نرم‌افزار توان‌بخشی شناختی کاپیتان لاگ در 20 جلسه یک‌ساعته انجام پذیرفت. همچنین کودک فلج مغزی آن‌ها نیز با انجام تست ليست ارزشيابي ناتواني کودکان، به‌صورت پیش‌آزمون و پس‌آزمون توسط کار درمانگر ارزیابی‌شده و تحت درمان وی قرار گرفتند. داده‌های خام پرسشنامه‌ها بعد از جمع‌آوری در دو سطح توصیفی و استنباطی به‌وسیله‌ی نرم‌افزار اس پی اس اس مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها: نتایج نشان داد که توان‌بخشی شناختی بر کیفیت زندگی و اصلاح شناختی مادران دارای فرزند فلج مغزی، اثربخشی مثبت و معناداری دارد. همچنین توان‌بخشی شناختی مادران دارای کودک فلج مغزی توانست اثربخشی خود را بر روند بهبود کودکان که تحت درمان کاردرمانی قرارگرفته بودند، نشان دهد که این امر اثر مثبت و معناداری بر روند بهبود درمان فرزندان دچار فلج مغزی داشته است. نتیجه گیری: پیشنهاد می‌شود در آموزش بالینی و نظری دانشجویان و پرسنل پرستاری از مقوله سلامت معنوی به‌عنوان یکی از ابعاد مهم سلامت روانی جهت توانمند کردن بیشتر بیماران به‌خصوص بیماران مزمن استفاده بیشتر گردد.