اثربخشی درمان شناختی – رفتاری و درمان متمرکز برشفقت درمانی برسخت رویی زنان در شرف طلاق

نویسندگان
doi
چکیده

چکیده: مقدمه: زنان فاقد ویژگی شخصیتی سخت رویی کیفیت زندگی پایین تری را تجربه می کنند. این پژوهش، با هدف مقایسه اثربخشی درمان شناختی – رفتاری و درمان متمرکز بر شفقت درمانی برسخت رویی زنان درشرف طلاق انجام شد. روش پژوهش: پژوهش حاضر از نوع مداخله ای پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل و پیگیری سه ماهه در سال 1400 انجام گرفت. نمونه به روش نمونه گیری هدفمند و تصادفی از جامعه آماری، کلیه زنان در شرف طلاق مراجعه به مراکز اورژانس اجتماعی شهر تهران بود که 45 زن در دو گروه آزمایش و یک گروه گواه قرار گرفتند. آموزش گروهی درمان متمرکز بر شفقت (براساس پروتکل درمانی گیلبرت و نف) و برنامه جلسات آموزش درمان شناختی – رفتاری (براساس طرح درمانی ویلدرموت) درطی 8 جلسه 90 دقیقه ای اجرا شد. گروه گواه درمانی نداشت. ابزار پژوهش پرسشنامه سخت رویی کوباسا بود. نتایج داده ها با آزمون آماری واریانس با اندازه گیری مکرر تجزیه و تحلیل شدند. یافته‌ها: میانگین و انحراف استاندارد نمره سخت رویی در پیش آزمون درمان متمرکز بر شفقت از 53 /51±64/1 به 20/59±86/1 در پس آزمون، و در پیگیری20 /61±86/1 ) 01/0 < P) رسید. نمره سخت رویی در پیش آزمون درمان شناختی-رفتاری از80 /50± 007/2 به 67/56±23/1 در پس آزمون و در پیگیری به 67/58±23/1 رسید ( 01/0 < P) همچنین گروه گواه از 40/49±242/1 در پیش آزمون به40/50±24/1 در پس آزمون و در پیگیری به 47/51±3/1 ( 01/0 < P) رسید. نتیجه گیری: با توجه به نتایج پژوهش، درمان شناختی-رفتاری و درمان متمرکز بر شفقت درمانی بر افزایش سخت رویی زنان در شرف طلاق می‌تواند اثربخش باشد، همچنین اثربخشی درمان متمرکز بر شفقت نسبت به درمان شناختی-رفتاری ماندگارتر است.