اثربخشی آموزش مهارتهای زندگی بر بهبود تحمل ناکامی و تحریکپذیری در افراد چاق
نویسندگان
doi
چکیده
چکیده مقدمه: چاقی به یک نگرانی جدی برای سلامت عمومی تبدیل شده است که عوامل خطر زیادی را به دنبال خواهد داشت؛ هدف اصلی این پژوهش تعیین اثربخشی مهارتهای زندگی بر تحمل ناکامی، دلزدگی زناشویی و تحریکپذیری در افراد چاق بود. روش پژوهش: طرح این پژوهش نیمهآزمایشی، از نوع پیشآزمون - پسآزمون بود جامعه آماری این پژوهش شامل تمام افراد چاق مراجعهکننده به کلینیک چاقی بیمارستان مادر و کودک غدیر بودند، روش نمونهگیری تصادفی ساده انتخاب و این افراد بهصورت انتساب تصادفی در دو گروه کنترل (۳۰ نفر) و آزمایش (۳۰ نفر) گمارده شد. برای گروه آزمایش تعداد ۱۰ جلسه (هر جلسه ۶۰ دقیقه) دوره آموزش مهارتهای زندگی اجرا شد جهت جمعآوری اطلاعات از پرسشنامههای تحمل ناکامی هارینگتون و تحریکپذیری باس و پلومین به کار رفت، دادهها توسط آزمون آماری تحلیل کوواریانس چندمتغیری و نرمافزار spss ورژن 26تجزیهوتحلیل شدند. یافتهها: نتایج حاکی از آن بود سطح معنیداری آزمون آماری تحلیل کوواریانس چندمتغیره کوچکتر از سطح معناداری (05/0)میباشد؛ بنابراین بین، تحمل ناکامی، تحریکپذیری دو گروه در مرحله پسآزمون تفاوت معناداری وجود دارد، به عبارتی آموزش مهارتهای زندگی بر بهبود تحمل ناکامی، و تحریکپذیری در افراد چاق تأثیر معناداری دارد. نتیجهگیری: بنابراین آموزش مهارتهای زندگی با بهبودبخشیدن و بالابردن تحمل ناکامی افراد چاق میتوانند احساس ناکامی، تنهایی کمتری داشته باشند. این افراد کنترل بیشتری میتواند بر خشم و استرس خود دارند و قادر هستند نیازها، خواستهها و علایق خود را با دیگران در میان بگذارند.