اثربخشی درمان گروهی مبتنی بر پذیرش و تعهد بر ارتقای کیفیت زندگی والدین فرزندخوانده تحت پوشش بهزیستی

نویسندگان
doi
10.82205/fhj.2025/1218192
چکیده

مقدمه: کیفیت زندگی یکی از شاخص‌های مهم سلامت روان است که بر توانایی والدین در مقابله با چالش‌ها و ایفای نقش‌های اجتماعی تأثیر می‌گذارد. والدینی که کودک بی‌سرپرست را به فرزندپذیری می‌پذیرند، با فشارها و چالش‌های روانی و اجتماعی بیشتری مواجه‌اند. درمان گروهی مبتنی بر پذیرش و تعهد با تمرکز بر پذیرش تجربه‌ها، پایبندی به ارزش‌ها و افزایش انعطاف روانی می‌تواند کیفیت زندگی این والدین را بهبود بخشد لذا این پژوهش با هدف، بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر ارتقای کیفیت زندگی زوجینی که کودک بی‌سرپرست را به فرزندخواندگی پذیرفته‌اند، انجام شد. روش پژوهش:‌ روش پژوهش به صورت نیمه آزمایشی با طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری با گروه کنترل بود. جامعه پژوهش شامل کلیه زوج‌های فرزندپذیر مراجعه‌کننده به سازمان بهزیستی شهر تهران در سال 1401 که کودک بالای دو سال را به سرپرستی پذیرفته بودند. از این تعداد، 30 نفر با روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی به گروه‌های 15 نفره آزمایش و کنترل تقسیم شدند و به پرسش‌نامه‌ کیفیت زندگی سازمان بهداشت جهانی (1996) در سه نوبت پیش- پس­آزمون و پیگیری پاسخ دادند. آزمودنی‌های گروه آزمایش تحت آموزش پذیرش و تعهد، طی 10 جلسه، به صورت هفته‌ای 1 جلسه 60 دقیقه­ای به صورت گروهی قرار گرفتند ولی به گروه کنترل آموزشی داده نشد. داده‌ها با نرم‌افزار SPSS و با استفاده از آزمون تحلیل واریانس مختلط و آزمون تعقیبی بونفرونی و سطح معنی‌دار 05/0 p< تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد، بین نمرات کیفیت زندگی در مراحل پيش آزمون با پس آزمون و پيگيري تفاوت معنادار وجود دارد، همچنین تفاوت بین نمرات پس آزمون با پیگیری معنی دار است. مقايسه ميانگين های تعدیل شده نشان داد كه نمرات کیفیت زندگی در مرحله پیش آزمون، بیشتر از مرحله پس آزمون و پيگيري است.