پيش بيني بهزيستي رواني براساس سرمايه روانشناختي و چشم انداز زمان در دانشجويان
نویسندگان
doi
10.82205/fhj.2025/1210567چکیده
مقدمه : بهزيستي رواني به معني داشتن نگرش مثبت به خود و زندگي گذشتة خويش، احساس استقلال، خودكفايي و آزادي از هنجارها و دارا بودن اهداف درازمدت و كوتاه مدت در زندگي است. ارتباط این مسئله با سلامت روانی دانشجویان مهم است. پژوهش حاضر با هدف پيش بيني بهزیستی روانی بر اساس سرمایه روان شناختی در دانشجویان انجام شد. روش پژوهش : روش غیر آزمایشی از نوع همبستگي بود. جامعه آماری اين پژوهش شامل تمامی دانشجویان سنين 19-28 ساله (کارشناسی و کارشناسی ارشد) در حال اشتغال به تحصیل در دانشگاه آزاد واحد علوم و تحقیقات در سال 1403 بودند. روش نمونه گيري از نوع هدفمند و حجم نمونه با توجه به فرمول تاباکنیک 100 نفر بود. ابزار پژوهش شامل؛ پرسشنامه چشم انداز زمان زیمباردو، پرسشنامه بهزیستی روانی ریف و پرسشنامه سرمایه روانشناختی لوتانز بود. داده ها با استفاده از آزمون آماری رگرسیون چند متغیری سلسله مراتبی تحلیل شد. يافتهها : نتایج نشان دادکه سرمایه روان شناختی 46 درصد از واریانس بهزیستی روانی دانشجویان تبیین و پیش بینی شد و بین این متغیرها رابطه متقابل برقرار بود. لذا می توان نتیجه گیری کرد که فرضیه هاي پژوهش تایید شد و سرمایه روان شناختی و چشم انداز زمان ( 59 درصد)، بهزیستی روانی را در دانشجویان 19-28 ساله پیش بینی می کند و در بهزیستی روانی نقش معناداري دارد. نتيجه گيري : با افزايش سرمایه روان شناختی و چشم انداز زمان مي توان بهزیستی روانی را در دانشجویان افزايش داد و ايجاد محيط سرشاز از امید، خوش بینی، تاب آوری و خودکارآمدی و آینده نگری با عملكرد بهتر در زندگی دانشجویی رابطه دارد.